De busrit, daar waren we. Twaalf uur met een te krappe slaapbus naar Nha Trang om daar over te stappen op een even krappe slaapbus naar Saigon. Ook dit zou 12 uur duren. Vierentwintig uur op de planning. Na de 59 uur die we eerder al hadden doorgemaakt zou dit in feite dus een eitje moeten zijn. Maar dat was het niet.
Als je een tijdje in zo'n bus moet doorbrengen kom je tot de ontdekking waarom de tickets zo achterlijk goedkoop zijn. Je ligt op een stinkend kunstleren bed van 185 bij 60. Op dit bed ben je wel gezegend met een matras. Althans matras, eerder een tuinstoelkussen maar wat slapper. Ligt voor geen meter, en het glijdt snel van het kunstleer af. Verder heb je nog een kussen dat zo uit het gemiddelde poppenhuis kan zijn getrokken en een dekentje met de gemengde geur van alle menseigen afscheidingen.
Wij zijn altijd te laat. We zijn er altijd als een van de eerste, maar zijn altijd te laat. Deze keer resulteerde dat voor ons in de slechtst mogelijke plaatsen in de bus: de achterbank. Hier heb je in plaats van drie stoelen/bedden vijf van deze units, waar ongelukkigerwijs twee mensen geforceerd worden in het semi-gangpad plaats te nemen. In combinatie met het in de vorige alinea genoemde bed met toebehoren is dit een enorm vervelende plaats om slaap te vatten. Bij elke verkeersheuvel of kuil wordt je gelanceerd uit je unit (geen gordels aanwezig) en als de bestuurder weer eens vol op zin rem staat schiet je door het gangpad. (Hjalmar heeft hierdoor naast zes verschillende mensen gelegen die nacht, Arjan zes keer de wc gezien.. ziek zijn is een topper!)
Verder zijn Vietnamezen niet de beste mede-buspassagiers in de wereld. Ze hebben altijd kleine babies bij zich, die de hele nacht gillen en stinken, ze eten de hele nacht warme onwelriekende maiskolven en ze kunnen tevens niet overweg met het gegeven dat wij in het westen als persoonlijke ruimte beschrijven. Ze klimmen bijvoorbeeld zonder iets te vragen frontaal over je heen, en leggen zonder pardon een elleboog in je gezicht. In deze bus werd het zelfs nog schaamtevoller: een vader liet zijn jonge kind onder een van de achterste bedden plassen tijdens een rook/wc stop. Fijn zo'n nachtparfum van babyurine.
De tweede bus die we namen was wat fijner. Wel weer achterin, maar wel een rookraampje. Helaas ontdekten we die pas toen het buiten hoosde. Ook was het tamelijk jammer dat de bus zo'n 3 uur achterliep op schema, omdat de stops in onder andere Mui Ne iets meer tijd in beslag namen dan ingecalculeerd was.
In de stromende regen kwamen we laat aan in Ho Chi Ming stad. Beter bekend als Saigon. Onderweg nog de weddenschap gemaakt wie kon raden hoe laat we aankwamen. Iedereen heeft met dik drie uur verloren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten