Saigon! De stad van ome Ho, zoals ze hem hier noemen, is een bruisende hoofdstad. In de volledige traditie van Viet Nam bewegen de brommertjes en scooters zich met grote zwermen door de stad. Overal op straat verkopen ze zonnebrillen, aanstekers, ansichtkaarten en nog meer andere onbruikbare en veel te hoog geprijsde rotzooi.
We hadden een leuk hotel geboekt in het centrum van de stad. Vlak bij alles wat je nodig hebt, maar ook van alles wat je niet nodig hebt. Overal vragen mensen je of je een massage wilt, eventueel met happy ending, en of je op zoek bent naar vertier in de vorm van een "ladyboy". God wete wat dat voor personen zijn.
Het hotel bevond zich in een doolhof van steegjes, en het was een wonder als je op tijd bij het ontbijt was. Wij sliepen in gebouw 2 en het ontbijt bevond zich in gebouw 1. Als je het goed doet ben je een minuut onderweg. Voor ons duurde het elke keer een kwartier, we hebben het gratis ontbijt welgeteld een keer aangedaan.
Na een ochtendje scheel te hebben gekeken zijn we verlaat wezen ontbijten in een cafe om de hoek. We hadden het ontbijt in het hotel al gemist. Na het overweldigende ontbijt met twee onbekende mensen een taxi geepakt, en onze middag besteed in het Vietnam Oorlogsmuseum. Het museum toont de gruweldaden van de Amerikanen tijdens het hoog opgelopen conflict tussen Noord- en Zuid-Vietnam. Er hangen duizenden foto's, en vrijwel elke foto heeft een schokkend verhaal. Op de bovenste verdieping was een tentoonstelling over oorlogsfotografie.
Via het hotel hebben we voor het te verwaarlozen bedrag van vier dollar een dagtour naar Cu Chi geboekt. Inclusief gids en transport. Cu Chi is een oude basis van de Viet Cong. De guerillas uit de Viet Nam oorlog. Onze gids, die zich voor de makkelijkheid John Wayne liet noemen ( hij klinkt hetzelfde, alleen zit er een klein Vietnamees accentje doorheen), liet ons verschillende boobytraps zien, en de tunnels waar de Viet Cong zich in verschanstte als de Amerikanen in de buurt kwamen. Ook toverde hij uit een - voor ons normaal uitziend - grasveldje een ingang tevoorschijn van 30 bij 50 centimeter. John W. vroeg Hjalmar om zich hierin te manouvreren wat tegen alle verwachtingen in ook bleek te passen.
Een aantal te krappe tunnels later kwamen we aan bij de militaire schietbaan, hier kan je in rap tempo je voorraad dollars omzetten in munitie voor een groot scala aan wapens. Arjan en Rob besloten een aantal dollar om te zetten in kogels voor een M60, AK47 en een M1. 10 minuten later en ongeveer 40 dollar armer concludeerden we dat een dagje op de schietbaan toch een leuke bezigheid is. Vervolgens nog een Viet Cong tunnel bezocht die tevens uitermate krap was waarna we weer 2 uur in een busje richting Saigon zaten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten