Irkutsk: the end of the beginning

Irkutsk was een aparte gewaarwording. Het hostel was een appartement van een dude genaamd Anton(in). We hadden hier een kamer voor twee annex het hele hostel voor ons zelf. Lekker rustig.

Op de eerste dag mochten we meteen al flink aan de bak om de tickets naar Beijing te gaan regelen. Bij Baikal Complex, aan de andere kant van de stad. Enfin wij in een minibusje, en dat ding nam krek een andere afslag dandat onze host had uitgelegd. Gevolg: lichte verwarring. Bij de naam Baikal Complex dachten we beiden aan een losstaand en mooi gebouw. De waarheid zat echter iets complexer in elkaar. Het was een simpel flatje op de vierde. Enfin, tickets regelen, en hop die minibus weer in. Hij stond er nog.

Stel: het regent en je hebt honger. Maar de beoogde Subway is aan de andere kant van de stad. Wat doe je? Je neemt een minibusje, raakt verward door vage straatnummering en in een vlaag van verstandsverbijstering ontdek je dat de Subway van Irkutsk is omgedoopt tot een Sub Club. Ook goed te nassen.

Bij een bezoek aan Irkutsk kan het Baikalmeer niet worden overgeslagen. Dat hebben wij dus ook niet gedaan, en zijn per minibusje naar het idyllische dorpje Listvjanka gereden. Hier een kort maar krachtig bezoek aan gebracht. Baikalmeer bekeken, dorp bekeken en daarna maar weer eens naar "huis". De door de host aangegeven Tram 2 was echter nergens te bekennen, dus hebben we zowel de heen- als de terugweg naar het busstation een pokkeneind gelopen.

Helaas konden we de volgende dag geen minibusje naar het station nemen om op de trein naar China gezet te worden. Voor die vijf minuten per voet was dat ook niet bepaald nodig.