13 mei kwamen we aan in het mooie Novosibirsk.
De stad zag er uitnodigend uit met roestende scheepskranen als uitzicht vanuit de trein. Nadat we uitgestapt waren hebben we een een paar uur op het station gebivakkeerd, omdat half 6 's ochtends niet bepaald een schappelijke tijd is om in te checken in je hostel ( we betalen vanzelfsprekend niet voor een extra nacht ). Toen we rond een uur of 9 genoeg thee en vage broodjes hadden genuttigd besloten we dat het tijd was om het hostel maar eens te inspecteren.
Na een half uur op en neer gereisd te hebben op dezelfde metrolijn ( Ken je hier ok overstappen den zeun? ) waren we eindelijk in de goede richting. ( We hebben hier wel de assistentie van een metro-piloot en een overjarige Russin weggelaten )
Eenmaal aangekomen bij het Hostel hadden we nog 2 barrieres te overwinnen.
1. Hoe komen we door dit hek?
2. Welk appartement is het, en hoe komen we vervolgens binnen ( Ja mensen, de deurbel is typisch Hollands.. hier moet je een pincode hebben )
Een Rus die na een eeuwigdurende tijd toevallig ook op de smalle binnenplaats moest zijn liet ons gelukkig binnen. Toen de deur nog.
Onze halve voorraad sigaretten later waren we om 11 uur 's ochtends toch binnen gekomen in het hostel Dostoevski. Onze eerste impressie was meteen al een topper, een dame op leeftijd gepaard met drie woorden Engels en we lagen in bed. ( niet bij haar overigens. )
Uren later ontwaakte Hjalmar voor het nodige sanitaire onderhoud en kwam tot de conclusie dat de eigenaressen twee meiden van onze leeftijd waren die ons via de chat meteen uitnodigden om te gaan lunchen.
Vanzelfsprekend hebben we de lunch afgeslagen.
Wederom een paar uur slaap later kregen we nogmaals het aanbod om een hapje te nuttigen met bovengenoemde toppers genaamd Ksenia en Marina die ineens in onze slaapkamer waren verschenen ( Kun je nog beter wakker worden? )We besloten dat we wel toe waren aan een drankje en een hapje en gingen gretig in op dit aanbod.
Het was een gezellige avond en we hadden zelfs een prive-tap aan tafel (Moeten we in Nederland ook hebben, scheelt pokke-einden lopen naar de bar)
Hierin kwamen we er ook achter dat een van de dames deze zomer een landgenoot gaat trouwen, uiteraard hebben wij haar wat proberen in te burgeren. ( "Ien bunder pils denk?" )
De dag na de bunder pils stond voor ons in het teken van herstel, dus hebben we vrij weinig uitgevoerd, het is tenslotte toch vakantie. Een enge Rus probeerde ons van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan de Wodka te krijgen, hij slaagde deels.
's Avonds rond een uur of 10 maar even naar de KFC gegaan voor een midnight-snack.
Daags na de rustdag waren we toe aan iets cultureels en hebben een openlucht treinmuseum bezocht in Seyatel ( een half uur in een te vol minibusje voor een euro ). Zoals je je kunt indenken hebben ze in dit museum een honderdtal treinen staan.
Helaas waren de bordjes voor ons niet te ontcijferen en waren we hier met een uur weer klaar.
De rest van de middag hebben we gespendeerd in de stad waar te tevergeefs een Subway zochten, dit werd een of ander goedkoop eettentje waar ze minipizza's hadden en iets wat een cheeseburger moest voorstellen. Conclusie, een vrij lege maag bij vertrek van dit tentje.
Eerder op de dag hadden Ksenia en Marina ons uitgenodigd om 's avonds gezellig uit te gaan. Later werdt dit bijgesteld naar iets wat we meekregen als "vakantiehuisje" en "sauna" Klonk ons als muziek in de oren.
Na een tocht van een half uur die deels over onverharde wegen leidde ( Op deze wegen zat de zojuist voor haar rijbewijs geslaagde Marina achter het stuur.) kwamen we aan in een dorpje midden in de bossen waar we met de broer, schoonzus en de moeder van Ksenia zijn gaan barbecuen, die maag kwam dus toch nog vol. ( ook van het bier wat we alvast veiliggesteld hadden met de broer van.)
Uiteraard moesten we ook de "banya"/sauna in die helaas niet gemengd was. Het was er erg warm.
Na de sauna werden we verrast met kip en salade waarna we weer richting het hostel werden gebracht.
Op de laatste dag waren we nog even op aanraden van Ksenia en Marina naar een universiteitscampus gegaan die midden in het bos lag. Later op de dag waren bovengenoemden wederom zo vriendelijk om ons gezelschap te houden en met ons even naar de Subway te gaan ( Die we eerder die dag eindelijk ontdekt hadden )alvorens we weer richting het station moesten omdat de trein nou eenmaal verder moet.
Hier namen de charmante dames afscheid van ons. En of je het gelooft of niet, ze zijn er met kermis! Nu hebben we ook Russische vrienden!
Rond 22:30 in de trein gestapt, richting Irkutsk!
Do Svidanya!
