Na een vier uur durende busrit kwamen we aan op een oud vliegveld in Vang Vieng. Uit extreme luiheid hadden we voor een nacht ingecheckt in het dichstbijzijnde hotel, dat twee meter lopen was.
Op het eerste gezicht is er weinig te beleven in VV. Dat veranderd echter wanneer je een rondje doet door het dorp en massa's Westerlingen tegenkomt die, onder invloed, een binnenband van een tractor meezeulen.
Op dag 2 besloten we de luxe van ons hotel in te ruilen voor een boomhut die bekend staat als SpicyLaos. Een kleine impressie: acht stapelbedden in een houten constructie, 2 aparte zespersoonshutjes, gemeenschappelijke hut, douches en wc's en sauna in aparte hutjes en zelfs een movieroom met defecte dvd speler. Bij binnenkomst werden we verwelkomd met de opmerking "Fresh meat". Dat beloofde veel goeds.
Deze dag besloten we meteen met de rest van het hostel mee te gaan Tuben. Het principe is simpel; eerst een tube huren bij de verhuur, vervolgens met teveel mensen in een krappe tuk tuk naar het begin van het spektakel aan de rivier.
Bij aankomst bij de rivier werden we per boot naar de overkant gebracht. Hier bevond zich Q-bar waar we meteen met een supersoaker een flinke scheut Lao Whiskey kregen toegediend, een goed begin is het halve werk.
Na de eerste alcoholische versnaperingen besloten we af te drijven naar de andere barretjes, waar de gratis shots wederom ruim voorradig waren en zo niet waren er wel gratis joints. Op de rivier krijg je armbandjes (gratis shots), ontelbare bandana's en word je om de haverklap ondergespoten met verf in leuke kleurtjes en vormpjes. De meeste barren hebben ook nog speciale gimmicks. Schommels, Wakeboards, Glijbanen, Moddervolleybal, Touwtrekken. Dit is best gezellig. En hilarisch als iedereen dronken is.
Het afdrijven terug naar Vang Vieng duurde ongeveer twee uur (exclusief tussenstops). Echter hebben we het lang niet elke dag gehaald en voortijdig onze tubingtocht af moeten breken.
Na een aantal dagen de tube-groep van het hele hostel te leiden waren we bekend bij de bareigenaren. Dit leverde ons nog meer gratis versnaperingen op. Hjalmar vond tijdelijk emplooi bij de Laoth Lao-bar (leuk joints uitdelen, mensen onderspuiten met verf en bandana's op doen!) en Arjan had deze dagen voornamelijk vrouwelijk gezelschap.
Op een van de laatste dagen heeft Hjalmar een boeddhistische zegening gehad door de eigenaar van de bar. Dit maakte aardig veel indruk.
Om een kleine impressie te geven hebben we de belangrijkste begrippen even op een rijtje gezet:
Tube - Opgeblazen binnenband van een tractor. Deze huur je tegen een belachelijk hoge prijs, en je gaat er de rivier mee af
Q-bar - Bar in Vang Vieng-dorp. Ze hebben ook een bar aan de rivier. Start van het tuben, en de dorpsbar wordt 's avonds meestal ook aangedaan tijdens het stappen.
OhLaLa - Bar in Vang Vieng-dorp. Ze hebben ook een bar aan de rivier. Tweede bar van de rivier, en de dorpsbar wordt 's avonds ook aangedaan tijdens het stappen. Bekend van de goede shots, OhLaLa-lesbian, OliLaLa, OhLaSandra en DomLaLa
Laoth Lao-bar - Bar aan het einde van de rivier. Gratis shots. Gratis joints. Trapese-artiesten, wakeboarders.
Bucket - Emmertje vol drank. Veel geserveerd met Whiskey danwel Wodka. Ontiechelijk veel gratis exemplaren van deze versnapering gehad.
Tuktuk - Drie- of Vierwielig motorvoertuig dat meestal volgeladen zit met tubes en tubers. Gaan om de haverklap stuk.
Uiteindelijk zouden we het 15 dagen volhouden in Vang Vieng.
Rusland1
zondag 14 augustus 2011
Vientiane - Tempels, TukTuk's en Tranquiliteit
Na een gemoedelijke vlucht met een propellervliegtuig, inclusief visumstop in Pakse, kwamen we aan in Vientiane, de hoofdstad van Laos.
Op het vliegveld hebben we twee Canadese meisjes ontmoet waarmee we op zoek zijn gegaan naar een slaapplaats voor de nacht. (We zijn tegenwoordig zelfs te lui om een hostel te boeken..) Na een taxirit door de aparte eenrichtingswegen van Vientiane stopten we bij Napavong Guesthouse. Hier voor twee nachten geboekt.
In Vientiane is weinig te doen. Zeer weinig zelfs. Alsnog een kleine opsomming van een aantal dingen:
De Riverside: de lange weg langs de Mekong rivier waar je rustig kan zitten niksen.
De Tempels van Vientiane: zoals het al klinkt. tempels in Vientiane.
We hebben de tempels met een TukTuk gedaan, en hebben verder een beetje zitten relaxen. In de avond zijn we naar de enige levende kroeg van Vientiane gegaan. Hier zaten echter meer prostituees dan klanten.
We hebben om bovenstaande redenen zo snel mogelijk de stad verlaten per bus. Bestemming: Vang Vieng!
Op het vliegveld hebben we twee Canadese meisjes ontmoet waarmee we op zoek zijn gegaan naar een slaapplaats voor de nacht. (We zijn tegenwoordig zelfs te lui om een hostel te boeken..) Na een taxirit door de aparte eenrichtingswegen van Vientiane stopten we bij Napavong Guesthouse. Hier voor twee nachten geboekt.
In Vientiane is weinig te doen. Zeer weinig zelfs. Alsnog een kleine opsomming van een aantal dingen:
De Riverside: de lange weg langs de Mekong rivier waar je rustig kan zitten niksen.
De Tempels van Vientiane: zoals het al klinkt. tempels in Vientiane.
We hebben de tempels met een TukTuk gedaan, en hebben verder een beetje zitten relaxen. In de avond zijn we naar de enige levende kroeg van Vientiane gegaan. Hier zaten echter meer prostituees dan klanten.
We hebben om bovenstaande redenen zo snel mogelijk de stad verlaten per bus. Bestemming: Vang Vieng!
dinsdag 12 juli 2011
Zie-Jem Rie-Ep
De busrit naar Siem Reap was voornamelijk een kwestie van zes uur immer-gerade-aus, maar dan op de Cambodjaanse manier: een eenbaans weg voor twee richtingen en grotendeels off-road. Ondanks de omstandigheden had de comfortmeter van Connexxion ongetwijfeld op 8 gestaan in deze situatie.
Eenmaal aangekomen in Siem Reap was de beloofde pick-up service van ons hostel nergens te bekennen, dus besloten we maar een TukTuk te nemen voor een Dollar per persoon. We hadden gereserveerd bij "Happy Guest House" en daar aangekomen bleek dat we een dag later pas hadden geboekt. Gelukkig waren er genoeg kamers vrij. We kregen een kamer toebedeeld op de vierde, onafgemaakte verdieping. Foto's komen nog.
De tour naar de Angkor Wat en Thom tempels ( grootste Boedhistische tempelcomplex ter wereld ) begon om half 5 's morgens met het doel om de zonsopgang te zien bij de tempels. Nog slaperig en lichtelijk onder invloed van alcoholische versnaperingen zwabberden we richting de TukTuk waar onze gids al plaats genomen had. Eenmaal aangekomen bij de tempel hadden we nog een uur en verlangden we naar ons bed, zeker toen het wat lichter werdt en het bewolkt bleek, geen slaap en geen mooie zonsopgang dus.
Het dagje Angkor Wat was uitputtend en Arjan en Rob pakten een aardig deel van hun slaap voordat er besloten werd de deur te verlaten en in de stad op zoek te gaan naar enig vertier en wat goede voeding. We hadden ook met twee Nederlanders (Merel en Robert) afgesproken in een bar met de toepasselijke naam Angkor What? Hier kwamen we Hjalmar-look-a-like Christoph ook weer tegen. We hebben een enorm geniale avond en nacht gehad. Biertorens (3,8 liter) voor $7,-.
De tempels waren dankzij onze goede gids erg interessant en we wisten onze aandacht er nog redelijk bij te houden ondanks de tropische temperatuur en bizarre luchtvochtigheid. Na het bezoek aan de tempels besloten we richting de luchtballon te gaan voor een rondvlucht, helaas ging de zon hier ook niet op dankzij de wind.
Onze laaste volle dag in Siem Reap besloten we nog wat van de bezienswaardigheden aan te doen, we hebben onder andere een landmijnmuseum bezocht die tevens een weeshuis is en we zijn naar een krokodillenboerderij geweest. Hier kon je zo'n duizend van deze beestjes van verschillende groottes bekijken, voeren en uiteindelijk in de souvenirwinkel een groot scala aan krokodillenleren producten kopen. Slim bedacht van die Aziaten, toeristen voeren de beestjes (vis, een levende eend of een levende kip). Onze dode vis bleek een saaie prooi voor de crocs.
Ook een aantal markten bezocht en de nodige rolexen en andere snuisterijen ingeslagen tegen een schappelijk tarief. Onderhand is afdingen een sport voor ons geworden, en we moeten zeggen dat we er steeds beter in worden. Hoogtepunt was een grote houten olifant die we voor onze partner in crime hebben gekocht. Hij moet het ding nu nog een aantal weken door Azie rondslepen.
Tussen de activiteiten door hebben we een aantal zogenaamde "vegetatie-dagen" gehad. Hier deden we niets bijzonders tot een uur of acht 's avonds om Pub Street te verkennen. Lekker lui zijn is soms ideaal.
Tijdens ons verblijf in Siem Reap hebben we alleen TukTuks gebruikt om ons te vervoeren. Een geweldige manier om, niet al te snel, de omgeving goed te bekijken. Aan het eind van ons tijd kregen we een rekening van het hotel. Vijf dagen eten, drinken en slapen voor zo'n $60,-. Gien geld.
Na 24 dagen hebben we afscheid genomen van onze Britse reisgenoot Robert. We hebben een toffe tijd met hem gehad, en zien hem in Indonesie wederom verschijnen. Die keuze verhulde hij net voordat wij het hotel verlieten.
Vandaag (12/7) hebben we een vliegtuig gepakt naar Vientiane in Laos, weer een mooi visum in het paspoort! Ingechecked in een hotelletje aldaar, en nu mooi met een biertje genieten van het leven.
Proost!
Eenmaal aangekomen in Siem Reap was de beloofde pick-up service van ons hostel nergens te bekennen, dus besloten we maar een TukTuk te nemen voor een Dollar per persoon. We hadden gereserveerd bij "Happy Guest House" en daar aangekomen bleek dat we een dag later pas hadden geboekt. Gelukkig waren er genoeg kamers vrij. We kregen een kamer toebedeeld op de vierde, onafgemaakte verdieping. Foto's komen nog.
De tour naar de Angkor Wat en Thom tempels ( grootste Boedhistische tempelcomplex ter wereld ) begon om half 5 's morgens met het doel om de zonsopgang te zien bij de tempels. Nog slaperig en lichtelijk onder invloed van alcoholische versnaperingen zwabberden we richting de TukTuk waar onze gids al plaats genomen had. Eenmaal aangekomen bij de tempel hadden we nog een uur en verlangden we naar ons bed, zeker toen het wat lichter werdt en het bewolkt bleek, geen slaap en geen mooie zonsopgang dus.
Het dagje Angkor Wat was uitputtend en Arjan en Rob pakten een aardig deel van hun slaap voordat er besloten werd de deur te verlaten en in de stad op zoek te gaan naar enig vertier en wat goede voeding. We hadden ook met twee Nederlanders (Merel en Robert) afgesproken in een bar met de toepasselijke naam Angkor What? Hier kwamen we Hjalmar-look-a-like Christoph ook weer tegen. We hebben een enorm geniale avond en nacht gehad. Biertorens (3,8 liter) voor $7,-.
De tempels waren dankzij onze goede gids erg interessant en we wisten onze aandacht er nog redelijk bij te houden ondanks de tropische temperatuur en bizarre luchtvochtigheid. Na het bezoek aan de tempels besloten we richting de luchtballon te gaan voor een rondvlucht, helaas ging de zon hier ook niet op dankzij de wind.
Onze laaste volle dag in Siem Reap besloten we nog wat van de bezienswaardigheden aan te doen, we hebben onder andere een landmijnmuseum bezocht die tevens een weeshuis is en we zijn naar een krokodillenboerderij geweest. Hier kon je zo'n duizend van deze beestjes van verschillende groottes bekijken, voeren en uiteindelijk in de souvenirwinkel een groot scala aan krokodillenleren producten kopen. Slim bedacht van die Aziaten, toeristen voeren de beestjes (vis, een levende eend of een levende kip). Onze dode vis bleek een saaie prooi voor de crocs.
Ook een aantal markten bezocht en de nodige rolexen en andere snuisterijen ingeslagen tegen een schappelijk tarief. Onderhand is afdingen een sport voor ons geworden, en we moeten zeggen dat we er steeds beter in worden. Hoogtepunt was een grote houten olifant die we voor onze partner in crime hebben gekocht. Hij moet het ding nu nog een aantal weken door Azie rondslepen.
Tussen de activiteiten door hebben we een aantal zogenaamde "vegetatie-dagen" gehad. Hier deden we niets bijzonders tot een uur of acht 's avonds om Pub Street te verkennen. Lekker lui zijn is soms ideaal.
Tijdens ons verblijf in Siem Reap hebben we alleen TukTuks gebruikt om ons te vervoeren. Een geweldige manier om, niet al te snel, de omgeving goed te bekijken. Aan het eind van ons tijd kregen we een rekening van het hotel. Vijf dagen eten, drinken en slapen voor zo'n $60,-. Gien geld.
Na 24 dagen hebben we afscheid genomen van onze Britse reisgenoot Robert. We hebben een toffe tijd met hem gehad, en zien hem in Indonesie wederom verschijnen. Die keuze verhulde hij net voordat wij het hotel verlieten.
Vandaag (12/7) hebben we een vliegtuig gepakt naar Vientiane in Laos, weer een mooi visum in het paspoort! Ingechecked in een hotelletje aldaar, en nu mooi met een biertje genieten van het leven.
Proost!
Phnom Penh
Nadat we het wel welletjes vonden in Saigon besloten we een zes uur durende bus te nemen naar Phnom Penh. De busrit verliep voor de verandering een keer aangenaam.
Op een ferry besloten we even de bus uit te lopen waardoor de lokale bevolking meteen deze kans aangreep om ons te omsingelen; bedelende kinderen en vervelende straatverkopers zorgden ervoor dat we binnen vijf minuten weer de bus in stormden.
Aangekomen in Phnom Penh werden we wederom omsingeld, dit maal door tuk tuk bestuurders. We besloten op 1 van de aanbiedingen in te gaan om ons naar het hostel te brengen op 88 street. Ons geboekte backpacker-resort bleek een goede keuze, 24 meter bar, zwembad, airco en redelijke bedden.
De eerste namiddag en avond heerlijk vertoeft in het hostel waarna we besloten om de tweede dag een stadstour te doen door Phnom Penh. Tijdens deze tour hebben we onder andere de S21 gevangenis bezocht uit de tijd dat de Rode Khmer een bloedrode deken over dit land legde. De foto's waren redelijk indrukwekkend maar het museum was vrij klein. Na het bezoek aan dit museum zijn we naar de Killing Fields gegaan waar onder het regime van Pol Pot onwijs veel mensen om zeep geholpent zijn, onder andere door ze ter plekke door het hoofd te schieten of tegen een grote boom dood te slaan.
De tour was bijna op zijn eind toen de TukTuk-bestuurder vroeg of we nog intreresse hadden in de plaatselijke schietbaan, waar het mogelijk was om onder andere een granaat te werpen, een breed scala aan geweren af te vuren en een koe op te blazen met een raketwerper; we hebben dit Dollar verslindende ritueel overgeslagen.
Na alle culturele zaken in Phnom Penh hebben we besloten om een lokaal-culinair hoogstandje te proberen, "Happy Herbs Pizza Restaurant" leek hier uiterst geschikt voor. Wat voor vrolijke kruiden er onder de kaas zitten kan het thuisfront waarschijnlijk wel raden. Zo heel erg happy waren de pizza's uiteindelijk niet, maar wel erg lekker.
Een paar relaxte dagen en kleine rondtochtjes later besloten we de bus te nemen naar Siem Reap...
Op een ferry besloten we even de bus uit te lopen waardoor de lokale bevolking meteen deze kans aangreep om ons te omsingelen; bedelende kinderen en vervelende straatverkopers zorgden ervoor dat we binnen vijf minuten weer de bus in stormden.
Aangekomen in Phnom Penh werden we wederom omsingeld, dit maal door tuk tuk bestuurders. We besloten op 1 van de aanbiedingen in te gaan om ons naar het hostel te brengen op 88 street. Ons geboekte backpacker-resort bleek een goede keuze, 24 meter bar, zwembad, airco en redelijke bedden.
De eerste namiddag en avond heerlijk vertoeft in het hostel waarna we besloten om de tweede dag een stadstour te doen door Phnom Penh. Tijdens deze tour hebben we onder andere de S21 gevangenis bezocht uit de tijd dat de Rode Khmer een bloedrode deken over dit land legde. De foto's waren redelijk indrukwekkend maar het museum was vrij klein. Na het bezoek aan dit museum zijn we naar de Killing Fields gegaan waar onder het regime van Pol Pot onwijs veel mensen om zeep geholpent zijn, onder andere door ze ter plekke door het hoofd te schieten of tegen een grote boom dood te slaan.
De tour was bijna op zijn eind toen de TukTuk-bestuurder vroeg of we nog intreresse hadden in de plaatselijke schietbaan, waar het mogelijk was om onder andere een granaat te werpen, een breed scala aan geweren af te vuren en een koe op te blazen met een raketwerper; we hebben dit Dollar verslindende ritueel overgeslagen.
Na alle culturele zaken in Phnom Penh hebben we besloten om een lokaal-culinair hoogstandje te proberen, "Happy Herbs Pizza Restaurant" leek hier uiterst geschikt voor. Wat voor vrolijke kruiden er onder de kaas zitten kan het thuisfront waarschijnlijk wel raden. Zo heel erg happy waren de pizza's uiteindelijk niet, maar wel erg lekker.
Een paar relaxte dagen en kleine rondtochtjes later besloten we de bus te nemen naar Siem Reap...
HCMC/Saigon
Saigon! De stad van ome Ho, zoals ze hem hier noemen, is een bruisende hoofdstad. In de volledige traditie van Viet Nam bewegen de brommertjes en scooters zich met grote zwermen door de stad. Overal op straat verkopen ze zonnebrillen, aanstekers, ansichtkaarten en nog meer andere onbruikbare en veel te hoog geprijsde rotzooi.
We hadden een leuk hotel geboekt in het centrum van de stad. Vlak bij alles wat je nodig hebt, maar ook van alles wat je niet nodig hebt. Overal vragen mensen je of je een massage wilt, eventueel met happy ending, en of je op zoek bent naar vertier in de vorm van een "ladyboy". God wete wat dat voor personen zijn.
Het hotel bevond zich in een doolhof van steegjes, en het was een wonder als je op tijd bij het ontbijt was. Wij sliepen in gebouw 2 en het ontbijt bevond zich in gebouw 1. Als je het goed doet ben je een minuut onderweg. Voor ons duurde het elke keer een kwartier, we hebben het gratis ontbijt welgeteld een keer aangedaan.
Na een ochtendje scheel te hebben gekeken zijn we verlaat wezen ontbijten in een cafe om de hoek. We hadden het ontbijt in het hotel al gemist. Na het overweldigende ontbijt met twee onbekende mensen een taxi geepakt, en onze middag besteed in het Vietnam Oorlogsmuseum. Het museum toont de gruweldaden van de Amerikanen tijdens het hoog opgelopen conflict tussen Noord- en Zuid-Vietnam. Er hangen duizenden foto's, en vrijwel elke foto heeft een schokkend verhaal. Op de bovenste verdieping was een tentoonstelling over oorlogsfotografie.
Via het hotel hebben we voor het te verwaarlozen bedrag van vier dollar een dagtour naar Cu Chi geboekt. Inclusief gids en transport. Cu Chi is een oude basis van de Viet Cong. De guerillas uit de Viet Nam oorlog. Onze gids, die zich voor de makkelijkheid John Wayne liet noemen ( hij klinkt hetzelfde, alleen zit er een klein Vietnamees accentje doorheen), liet ons verschillende boobytraps zien, en de tunnels waar de Viet Cong zich in verschanstte als de Amerikanen in de buurt kwamen. Ook toverde hij uit een - voor ons normaal uitziend - grasveldje een ingang tevoorschijn van 30 bij 50 centimeter. John W. vroeg Hjalmar om zich hierin te manouvreren wat tegen alle verwachtingen in ook bleek te passen.
Een aantal te krappe tunnels later kwamen we aan bij de militaire schietbaan, hier kan je in rap tempo je voorraad dollars omzetten in munitie voor een groot scala aan wapens. Arjan en Rob besloten een aantal dollar om te zetten in kogels voor een M60, AK47 en een M1. 10 minuten later en ongeveer 40 dollar armer concludeerden we dat een dagje op de schietbaan toch een leuke bezigheid is. Vervolgens nog een Viet Cong tunnel bezocht die tevens uitermate krap was waarna we weer 2 uur in een busje richting Saigon zaten.
We hadden een leuk hotel geboekt in het centrum van de stad. Vlak bij alles wat je nodig hebt, maar ook van alles wat je niet nodig hebt. Overal vragen mensen je of je een massage wilt, eventueel met happy ending, en of je op zoek bent naar vertier in de vorm van een "ladyboy". God wete wat dat voor personen zijn.
Het hotel bevond zich in een doolhof van steegjes, en het was een wonder als je op tijd bij het ontbijt was. Wij sliepen in gebouw 2 en het ontbijt bevond zich in gebouw 1. Als je het goed doet ben je een minuut onderweg. Voor ons duurde het elke keer een kwartier, we hebben het gratis ontbijt welgeteld een keer aangedaan.
Na een ochtendje scheel te hebben gekeken zijn we verlaat wezen ontbijten in een cafe om de hoek. We hadden het ontbijt in het hotel al gemist. Na het overweldigende ontbijt met twee onbekende mensen een taxi geepakt, en onze middag besteed in het Vietnam Oorlogsmuseum. Het museum toont de gruweldaden van de Amerikanen tijdens het hoog opgelopen conflict tussen Noord- en Zuid-Vietnam. Er hangen duizenden foto's, en vrijwel elke foto heeft een schokkend verhaal. Op de bovenste verdieping was een tentoonstelling over oorlogsfotografie.
Via het hotel hebben we voor het te verwaarlozen bedrag van vier dollar een dagtour naar Cu Chi geboekt. Inclusief gids en transport. Cu Chi is een oude basis van de Viet Cong. De guerillas uit de Viet Nam oorlog. Onze gids, die zich voor de makkelijkheid John Wayne liet noemen ( hij klinkt hetzelfde, alleen zit er een klein Vietnamees accentje doorheen), liet ons verschillende boobytraps zien, en de tunnels waar de Viet Cong zich in verschanstte als de Amerikanen in de buurt kwamen. Ook toverde hij uit een - voor ons normaal uitziend - grasveldje een ingang tevoorschijn van 30 bij 50 centimeter. John W. vroeg Hjalmar om zich hierin te manouvreren wat tegen alle verwachtingen in ook bleek te passen.
Een aantal te krappe tunnels later kwamen we aan bij de militaire schietbaan, hier kan je in rap tempo je voorraad dollars omzetten in munitie voor een groot scala aan wapens. Arjan en Rob besloten een aantal dollar om te zetten in kogels voor een M60, AK47 en een M1. 10 minuten later en ongeveer 40 dollar armer concludeerden we dat een dagje op de schietbaan toch een leuke bezigheid is. Vervolgens nog een Viet Cong tunnel bezocht die tevens uitermate krap was waarna we weer 2 uur in een busje richting Saigon zaten.
In de bus naar Saigon
De busrit, daar waren we. Twaalf uur met een te krappe slaapbus naar Nha Trang om daar over te stappen op een even krappe slaapbus naar Saigon. Ook dit zou 12 uur duren. Vierentwintig uur op de planning. Na de 59 uur die we eerder al hadden doorgemaakt zou dit in feite dus een eitje moeten zijn. Maar dat was het niet.
Als je een tijdje in zo'n bus moet doorbrengen kom je tot de ontdekking waarom de tickets zo achterlijk goedkoop zijn. Je ligt op een stinkend kunstleren bed van 185 bij 60. Op dit bed ben je wel gezegend met een matras. Althans matras, eerder een tuinstoelkussen maar wat slapper. Ligt voor geen meter, en het glijdt snel van het kunstleer af. Verder heb je nog een kussen dat zo uit het gemiddelde poppenhuis kan zijn getrokken en een dekentje met de gemengde geur van alle menseigen afscheidingen.
Wij zijn altijd te laat. We zijn er altijd als een van de eerste, maar zijn altijd te laat. Deze keer resulteerde dat voor ons in de slechtst mogelijke plaatsen in de bus: de achterbank. Hier heb je in plaats van drie stoelen/bedden vijf van deze units, waar ongelukkigerwijs twee mensen geforceerd worden in het semi-gangpad plaats te nemen. In combinatie met het in de vorige alinea genoemde bed met toebehoren is dit een enorm vervelende plaats om slaap te vatten. Bij elke verkeersheuvel of kuil wordt je gelanceerd uit je unit (geen gordels aanwezig) en als de bestuurder weer eens vol op zin rem staat schiet je door het gangpad. (Hjalmar heeft hierdoor naast zes verschillende mensen gelegen die nacht, Arjan zes keer de wc gezien.. ziek zijn is een topper!)
Verder zijn Vietnamezen niet de beste mede-buspassagiers in de wereld. Ze hebben altijd kleine babies bij zich, die de hele nacht gillen en stinken, ze eten de hele nacht warme onwelriekende maiskolven en ze kunnen tevens niet overweg met het gegeven dat wij in het westen als persoonlijke ruimte beschrijven. Ze klimmen bijvoorbeeld zonder iets te vragen frontaal over je heen, en leggen zonder pardon een elleboog in je gezicht. In deze bus werd het zelfs nog schaamtevoller: een vader liet zijn jonge kind onder een van de achterste bedden plassen tijdens een rook/wc stop. Fijn zo'n nachtparfum van babyurine.
De tweede bus die we namen was wat fijner. Wel weer achterin, maar wel een rookraampje. Helaas ontdekten we die pas toen het buiten hoosde. Ook was het tamelijk jammer dat de bus zo'n 3 uur achterliep op schema, omdat de stops in onder andere Mui Ne iets meer tijd in beslag namen dan ingecalculeerd was.
In de stromende regen kwamen we laat aan in Ho Chi Ming stad. Beter bekend als Saigon. Onderweg nog de weddenschap gemaakt wie kon raden hoe laat we aankwamen. Iedereen heeft met dik drie uur verloren.
Als je een tijdje in zo'n bus moet doorbrengen kom je tot de ontdekking waarom de tickets zo achterlijk goedkoop zijn. Je ligt op een stinkend kunstleren bed van 185 bij 60. Op dit bed ben je wel gezegend met een matras. Althans matras, eerder een tuinstoelkussen maar wat slapper. Ligt voor geen meter, en het glijdt snel van het kunstleer af. Verder heb je nog een kussen dat zo uit het gemiddelde poppenhuis kan zijn getrokken en een dekentje met de gemengde geur van alle menseigen afscheidingen.
Wij zijn altijd te laat. We zijn er altijd als een van de eerste, maar zijn altijd te laat. Deze keer resulteerde dat voor ons in de slechtst mogelijke plaatsen in de bus: de achterbank. Hier heb je in plaats van drie stoelen/bedden vijf van deze units, waar ongelukkigerwijs twee mensen geforceerd worden in het semi-gangpad plaats te nemen. In combinatie met het in de vorige alinea genoemde bed met toebehoren is dit een enorm vervelende plaats om slaap te vatten. Bij elke verkeersheuvel of kuil wordt je gelanceerd uit je unit (geen gordels aanwezig) en als de bestuurder weer eens vol op zin rem staat schiet je door het gangpad. (Hjalmar heeft hierdoor naast zes verschillende mensen gelegen die nacht, Arjan zes keer de wc gezien.. ziek zijn is een topper!)
Verder zijn Vietnamezen niet de beste mede-buspassagiers in de wereld. Ze hebben altijd kleine babies bij zich, die de hele nacht gillen en stinken, ze eten de hele nacht warme onwelriekende maiskolven en ze kunnen tevens niet overweg met het gegeven dat wij in het westen als persoonlijke ruimte beschrijven. Ze klimmen bijvoorbeeld zonder iets te vragen frontaal over je heen, en leggen zonder pardon een elleboog in je gezicht. In deze bus werd het zelfs nog schaamtevoller: een vader liet zijn jonge kind onder een van de achterste bedden plassen tijdens een rook/wc stop. Fijn zo'n nachtparfum van babyurine.
De tweede bus die we namen was wat fijner. Wel weer achterin, maar wel een rookraampje. Helaas ontdekten we die pas toen het buiten hoosde. Ook was het tamelijk jammer dat de bus zo'n 3 uur achterliep op schema, omdat de stops in onder andere Mui Ne iets meer tijd in beslag namen dan ingecalculeerd was.
In de stromende regen kwamen we laat aan in Ho Chi Ming stad. Beter bekend als Saigon. Onderweg nog de weddenschap gemaakt wie kon raden hoe laat we aankwamen. Iedereen heeft met dik drie uur verloren.
Oh Hoi An!
In Hoi An bevonden we ons in een rustig en schoon hotel even buiten het stadscentrum. Omdat Hoi An niet zo groot is, is alles te zien binnen een straal van 15 minuten.
Arjan was nog ziek, en heeft de eerste dag in de hotelkamer doorgebracht. Samen met Rob is Hjalmar de stad gaan verkennen, waarbij de bars en pubs niet overgeslagen werden. Hier en daar werden grote tapbiertjes verkocht voor het astronomische bedrag van 30 eurocent. Ook nog even een shirt van Kuifje op de kop weten te tikken, dat is een leuke herinnering aan Vietnam.
We hebben het grootste deel van de tijd doorgebracht met chillen, relaxen en hier en daar een foto maken. Er is eigenlijk ook niet veel anders te doen in dit lieve, kleine en pittoreske kustplaatsje.
Uieindelijk na drie dagen het hotel verlaten, en de bus genomen naar Saigon. Alles er tussenin moesten we helaas overslaan, we hadden nog wel een tijdje in Centraal-Vietnam kunnen blijven!
Arjan was nog ziek, en heeft de eerste dag in de hotelkamer doorgebracht. Samen met Rob is Hjalmar de stad gaan verkennen, waarbij de bars en pubs niet overgeslagen werden. Hier en daar werden grote tapbiertjes verkocht voor het astronomische bedrag van 30 eurocent. Ook nog even een shirt van Kuifje op de kop weten te tikken, dat is een leuke herinnering aan Vietnam.
We hebben het grootste deel van de tijd doorgebracht met chillen, relaxen en hier en daar een foto maken. Er is eigenlijk ook niet veel anders te doen in dit lieve, kleine en pittoreske kustplaatsje.
Uieindelijk na drie dagen het hotel verlaten, en de bus genomen naar Saigon. Alles er tussenin moesten we helaas overslaan, we hadden nog wel een tijdje in Centraal-Vietnam kunnen blijven!
maandag 27 juni 2011
Hue to Hoi An
Hue
Rond de klok van negen waren wij en de Duitser in Hue. De oude hoofdstad van Viet Nam. Hier werden we verwelkomd door de lokale motorclub. Ze boden ons een drie daags tour aan met de motorfiets door centraal Viet Nam. We waren een en al oor. Toen we aan het bespreken waren hoe we in vredesnaam bij het geboekte hotel moesten komen, kwam er van achter een net aangekomen bus een oude bekende tevoorschijn. Rob van de Ha Long Bay tour. Hij vond het een strak plan en besloot met ons mee te gaan! De motormuizen hebben ons vervolgens naar ons hotel gebracht, en we spraken om 9 uur de volgende dag af om te starten met het avontuur.
Van Hue hebben we naast een restaurantje waar we weer een oude bekende tegenkwamen (Christof, Oostenrijk) vrij weinig gezien die dag, Slapen, poolen en chillen was wel erg fijn.
Dag 1: Rond 9 uur werden we opgehaald door de motorclub. Stefan had Top als rijder, Rob had Nin, Hjall had Row en Arie had Hieu. Ze hadden ook nog eens mooie motors! Backpacks achterop en gaan. Eerst een aantal tempels en heuvels binnen Hue bekeken, en uiteindelijk over landpaadjes en Highway 1 bij de Viet Cong tunnels aangekomen. Dit was een hele ervaring. Krap!
Arjan heeft een aardig stuk met de motor gereden, daar was hij wel aan toe.
Uiteindelijk ingechecked in het hotel, gezwommen, gegeten en gedouched. En na een lange dag afgepeigerd naar bed.
Dag 2: Arjan voelde zich 's ochtends al niet echt goed, maar besloot toch op de motor te zitten, achterop wel te verstaan. Na een aantal "landmarks", 140 kilometer over bochtige bergwegen en heel veel wind kwamen we aan in het kleine A Luoi. Dicht bij de grens van Laos. Hier verslechterde Arjan's toestand en heeft de rest van de dag in bed gelegen. Met Hjalmar in de rol van zuster probeerden we hem weer op de been te krijgen.
Dag 3: Besloten dat Arjan niet fit genoeg is om al verder te gaan. Nog een dag rust nodig. Rob en Stefan zijn wel richting Hoi An vertrokken, omdat Stefan haastig door Viet Nam moest reizen. Rob wacht daar op ons. Zoals het er nu uitziet krijgen we Arjan weer op de been voor morgen. Hopelijk kunnen we de tocht voltooien met de laatste etappe van 230 kilometer.
De dokter is ook even langsgeweest, Arjan zat aan veertig graden koorts en was uitgedroogd. Waarna Top en Hjalmar de beste man naar zijn praktijk volgden. Hier wat medicijnen ingeslagen: rehydratatiemiddel, antiobiotica(?), pijnstillers, racekakremmers en koortsremmers.
Dag 4: na een ochtend rust alsnog de motor gepakt en naar Prao gereden. Mooi door de bergen en bijbehorende wegen. Ook een schokkend dorpje met mensen van een etnische minderheid bezocht. Armoe ten top. Even wennen aan de nieuwe rijder, en gaan. Leuke hond in het hotel, en ontzettend goedkope peuken.
Dag 5: laatste stuk naar Hoi An afgemaakt, bijna gelanceerd van de fiets, verder mooie route en een goed hotel aan het einde.
De foto's zeggen natuurlijk een stuk meer, maar het gros daarvan houden we nog even achter.
Nu Hoi An, en straks verder naar HCMC
Rond de klok van negen waren wij en de Duitser in Hue. De oude hoofdstad van Viet Nam. Hier werden we verwelkomd door de lokale motorclub. Ze boden ons een drie daags tour aan met de motorfiets door centraal Viet Nam. We waren een en al oor. Toen we aan het bespreken waren hoe we in vredesnaam bij het geboekte hotel moesten komen, kwam er van achter een net aangekomen bus een oude bekende tevoorschijn. Rob van de Ha Long Bay tour. Hij vond het een strak plan en besloot met ons mee te gaan! De motormuizen hebben ons vervolgens naar ons hotel gebracht, en we spraken om 9 uur de volgende dag af om te starten met het avontuur.
Van Hue hebben we naast een restaurantje waar we weer een oude bekende tegenkwamen (Christof, Oostenrijk) vrij weinig gezien die dag, Slapen, poolen en chillen was wel erg fijn.
Dag 1: Rond 9 uur werden we opgehaald door de motorclub. Stefan had Top als rijder, Rob had Nin, Hjall had Row en Arie had Hieu. Ze hadden ook nog eens mooie motors! Backpacks achterop en gaan. Eerst een aantal tempels en heuvels binnen Hue bekeken, en uiteindelijk over landpaadjes en Highway 1 bij de Viet Cong tunnels aangekomen. Dit was een hele ervaring. Krap!
Arjan heeft een aardig stuk met de motor gereden, daar was hij wel aan toe.
Uiteindelijk ingechecked in het hotel, gezwommen, gegeten en gedouched. En na een lange dag afgepeigerd naar bed.
Dag 2: Arjan voelde zich 's ochtends al niet echt goed, maar besloot toch op de motor te zitten, achterop wel te verstaan. Na een aantal "landmarks", 140 kilometer over bochtige bergwegen en heel veel wind kwamen we aan in het kleine A Luoi. Dicht bij de grens van Laos. Hier verslechterde Arjan's toestand en heeft de rest van de dag in bed gelegen. Met Hjalmar in de rol van zuster probeerden we hem weer op de been te krijgen.
Dag 3: Besloten dat Arjan niet fit genoeg is om al verder te gaan. Nog een dag rust nodig. Rob en Stefan zijn wel richting Hoi An vertrokken, omdat Stefan haastig door Viet Nam moest reizen. Rob wacht daar op ons. Zoals het er nu uitziet krijgen we Arjan weer op de been voor morgen. Hopelijk kunnen we de tocht voltooien met de laatste etappe van 230 kilometer.
De dokter is ook even langsgeweest, Arjan zat aan veertig graden koorts en was uitgedroogd. Waarna Top en Hjalmar de beste man naar zijn praktijk volgden. Hier wat medicijnen ingeslagen: rehydratatiemiddel, antiobiotica(?), pijnstillers, racekakremmers en koortsremmers.
Dag 4: na een ochtend rust alsnog de motor gepakt en naar Prao gereden. Mooi door de bergen en bijbehorende wegen. Ook een schokkend dorpje met mensen van een etnische minderheid bezocht. Armoe ten top. Even wennen aan de nieuwe rijder, en gaan. Leuke hond in het hotel, en ontzettend goedkope peuken.
Dag 5: laatste stuk naar Hoi An afgemaakt, bijna gelanceerd van de fiets, verder mooie route en een goed hotel aan het einde.
De foto's zeggen natuurlijk een stuk meer, maar het gros daarvan houden we nog even achter.
Nu Hoi An, en straks verder naar HCMC
Ha Long Bay
Ha Long Bay
Om 7:00 opgestaan, een weekendtas ingepakt, backpacks in kluis gezet en ontbeten. Normaal staan we nooit zo vroeg op, maar het had dit keer een reden. Rond een uur of 8 kwam er een bus de Hang Dieu ingereden om ons op te pikken voor een driedaagse tour naar Ha Long Bay. De mooiste (en meest toeristische) baai van Viet Nam.
Tot onze schrik stond er een minibusje voor het hostel. Daar hadden we niet op gerekend cq. gehoopt (zie onze andere ervaringen met minibusjes). We namen, zoals gebruikelijk, plaats op de meest oncomfortabele stoelen in heel het busje. Later bleek dat geen enkele stoel goed zat. Met het busje hebben we vervolgens zo'n half uur door de straten van Ha Noi gereden. Verkeersborden en -regels zijn hier alleen voor de sier. Zo lang je asociaal rijdt en je toeter maar vaak genoeg gebruikt heb je die toch niet nodig?
In het busje hadden we gezelschap van een stuk of tien mensen. Stefan, die we al kenden, en Mike(UK) waren het meest aanspreekbaar op deze razend vroege ochtend. De laatsten die we ophaalden kwamen de bus ingerend met een ferm "goedemorgen!". Het zal eens niet zo zijn.
De afstand tussen Ha Noi en Ha Long Bay is zo'n vier uur rijden, tijdens een van de tussenstops begonnen we uit goed chauvinistisch opzicht maar tegen de Nederlanders te praten, aangezien de Oosterbuur-grapjes na een paar dagen toen vreselijk saai beginnen te worden. Ze stelden zich voor als Sebastiaan en Jochem. Wij als Lem en Arie. Al snel kwam het gesprek op woonplaats, en na de fameuze (ook vaak door ons zelf gebruikte) zin: "Het ligt boven Amsterdam, maar je kent het vast niet." Concludeerden wij dat we te doen hadden met een persoon uit Winkel en het nog verrassendere Hoogkarspel. Zit je met 14 man in een busje, kom je alsnog Westfriezen tegen. Na een dodemansrit van vier uur kwamen we eindelijk aan in Ha Long City, alwaar we op een boot geladen werden en richting een van de 2000 eilanden werden gebonjourd.
Op de boot kregen we een driepersoons kamer toegewezen voor ons en de Duitser. Helaas moesten ondergetekenden een bed delen met elkander. Er was een ruilmogelijkheid, maar daar zijn we niet op ingegaan: Hjalmar was te lui om z'n spullen te verplaatsen.
Op de boot hebben we de rest van de lieden leren kennen, en met een selecte groep van een Duitser, twee Britten (Mike en Rob) en vier Westfriezen zijn we er maar een feestje van gaan maken. Een dag in HLB bevat eigenlijk vrij weinig aparte dingen. Je gaat zwemmen, kayakken, meer zwemmen, nog meer kayakken, grotten bezoeken, kayakken, zwemmen en uiteindelijk aan de zuip op het bovendek, waar je van een meter of 8 heerlijk naar beneden kunt springen in het zoute water van de Zuid-Chinese Zee. De eerste dag hebben we het schema nog aardig gevolgd, maar op de tweede dag begon bovengenoemde groep te muiten.
Veel mensen blijven maar een nacht op de boot, maar heel toevallig waren wij de enigen die op onze "junk" de tweedaags tour deden. Hierdoor hadden het grootste deel van dag twee voor onszelf. We werden naar een kleine baai gebracht om daar te kayakken en te zwemmen. Na de lunch (eten is hier op bizarre tijden: wakker zijn om 8:30 om te ontbijten en rond 11:00 moesten we al aan de lunch) wilde de bemanning naar een vissersdorpje varen, maar aangezien we lekker aan het lullen, zwemmen en kloten waren besloten we unaniem dat de boot voor anker moest blijven. Dit werd door de bemanning uiteindelijk toegejuichd, ze konden weer gaan slapen.
Deze dag zijn we met z'n allen flink aan de verbranding geweest, iedereen kwam rood als een kreeft uit het water.
Het eten aan boord was helemaal niet slecht, het word wel snel eentonig als je drie keer per dag nagenoeg hetzelfde eet.
Terug op de grote boot zijn we met een flinke groep tegelijk het water ingesprongen, dat was erg leuk om te doen. Hjalmar haalde natuurlijk zijn voeten weer open.
Afgesloten met een lunch en weer een vervelende busrit terug. Afscheid genomen en naar het hostel gelopen. Daar wachtte een meisje op Arjan. Danine, die we in Moskou al hadden ontmoet. Samen zijn ze uit eten geweest naar een slangenrestaurant. De slang werd voor hun ogen om zeep geholpen, waarna ze het bloed en het slangengif in shotjes met wodka kregen. Uiteindelijk kwamen er meer dan 7 gerechten van de slang op tafel, waaronder een kloppend hart! Een hele aparte ervaring.
Hjall is met Jochem, Sebas en een random Amerikaan pizza gaan eten in een Mexicaans restaurant. Hier moeten we ook weer verzamelen om naar Hue te reizen. Ook nog even Martine gezien die we in Shanghai hadden ontmoet.
De laatste dag in Ha Noi nog wat rondgehangen in een kroegje, en de minibus naar de bus naar Hue gepakt. In de grote bus reed de bestuurder als een gek, en echt comfortabel liggen die bedden ook niet. Hebben niet veel slaap gehad.
Groet
Om 7:00 opgestaan, een weekendtas ingepakt, backpacks in kluis gezet en ontbeten. Normaal staan we nooit zo vroeg op, maar het had dit keer een reden. Rond een uur of 8 kwam er een bus de Hang Dieu ingereden om ons op te pikken voor een driedaagse tour naar Ha Long Bay. De mooiste (en meest toeristische) baai van Viet Nam.
Tot onze schrik stond er een minibusje voor het hostel. Daar hadden we niet op gerekend cq. gehoopt (zie onze andere ervaringen met minibusjes). We namen, zoals gebruikelijk, plaats op de meest oncomfortabele stoelen in heel het busje. Later bleek dat geen enkele stoel goed zat. Met het busje hebben we vervolgens zo'n half uur door de straten van Ha Noi gereden. Verkeersborden en -regels zijn hier alleen voor de sier. Zo lang je asociaal rijdt en je toeter maar vaak genoeg gebruikt heb je die toch niet nodig?
In het busje hadden we gezelschap van een stuk of tien mensen. Stefan, die we al kenden, en Mike(UK) waren het meest aanspreekbaar op deze razend vroege ochtend. De laatsten die we ophaalden kwamen de bus ingerend met een ferm "goedemorgen!". Het zal eens niet zo zijn.
De afstand tussen Ha Noi en Ha Long Bay is zo'n vier uur rijden, tijdens een van de tussenstops begonnen we uit goed chauvinistisch opzicht maar tegen de Nederlanders te praten, aangezien de Oosterbuur-grapjes na een paar dagen toen vreselijk saai beginnen te worden. Ze stelden zich voor als Sebastiaan en Jochem. Wij als Lem en Arie. Al snel kwam het gesprek op woonplaats, en na de fameuze (ook vaak door ons zelf gebruikte) zin: "Het ligt boven Amsterdam, maar je kent het vast niet." Concludeerden wij dat we te doen hadden met een persoon uit Winkel en het nog verrassendere Hoogkarspel. Zit je met 14 man in een busje, kom je alsnog Westfriezen tegen. Na een dodemansrit van vier uur kwamen we eindelijk aan in Ha Long City, alwaar we op een boot geladen werden en richting een van de 2000 eilanden werden gebonjourd.
Op de boot kregen we een driepersoons kamer toegewezen voor ons en de Duitser. Helaas moesten ondergetekenden een bed delen met elkander. Er was een ruilmogelijkheid, maar daar zijn we niet op ingegaan: Hjalmar was te lui om z'n spullen te verplaatsen.
Op de boot hebben we de rest van de lieden leren kennen, en met een selecte groep van een Duitser, twee Britten (Mike en Rob) en vier Westfriezen zijn we er maar een feestje van gaan maken. Een dag in HLB bevat eigenlijk vrij weinig aparte dingen. Je gaat zwemmen, kayakken, meer zwemmen, nog meer kayakken, grotten bezoeken, kayakken, zwemmen en uiteindelijk aan de zuip op het bovendek, waar je van een meter of 8 heerlijk naar beneden kunt springen in het zoute water van de Zuid-Chinese Zee. De eerste dag hebben we het schema nog aardig gevolgd, maar op de tweede dag begon bovengenoemde groep te muiten.
Veel mensen blijven maar een nacht op de boot, maar heel toevallig waren wij de enigen die op onze "junk" de tweedaags tour deden. Hierdoor hadden het grootste deel van dag twee voor onszelf. We werden naar een kleine baai gebracht om daar te kayakken en te zwemmen. Na de lunch (eten is hier op bizarre tijden: wakker zijn om 8:30 om te ontbijten en rond 11:00 moesten we al aan de lunch) wilde de bemanning naar een vissersdorpje varen, maar aangezien we lekker aan het lullen, zwemmen en kloten waren besloten we unaniem dat de boot voor anker moest blijven. Dit werd door de bemanning uiteindelijk toegejuichd, ze konden weer gaan slapen.
Deze dag zijn we met z'n allen flink aan de verbranding geweest, iedereen kwam rood als een kreeft uit het water.
Het eten aan boord was helemaal niet slecht, het word wel snel eentonig als je drie keer per dag nagenoeg hetzelfde eet.
Terug op de grote boot zijn we met een flinke groep tegelijk het water ingesprongen, dat was erg leuk om te doen. Hjalmar haalde natuurlijk zijn voeten weer open.
Afgesloten met een lunch en weer een vervelende busrit terug. Afscheid genomen en naar het hostel gelopen. Daar wachtte een meisje op Arjan. Danine, die we in Moskou al hadden ontmoet. Samen zijn ze uit eten geweest naar een slangenrestaurant. De slang werd voor hun ogen om zeep geholpen, waarna ze het bloed en het slangengif in shotjes met wodka kregen. Uiteindelijk kwamen er meer dan 7 gerechten van de slang op tafel, waaronder een kloppend hart! Een hele aparte ervaring.
Hjall is met Jochem, Sebas en een random Amerikaan pizza gaan eten in een Mexicaans restaurant. Hier moeten we ook weer verzamelen om naar Hue te reizen. Ook nog even Martine gezien die we in Shanghai hadden ontmoet.
De laatste dag in Ha Noi nog wat rondgehangen in een kroegje, en de minibus naar de bus naar Hue gepakt. In de grote bus reed de bestuurder als een gek, en echt comfortabel liggen die bedden ook niet. Hebben niet veel slaap gehad.
Groet
Nanning-Hanoi
De nachttrein naar Nanning was niet bepaald een ervaring om over naar huis te schrijven, ondanks dat we dat letterlijk wel doen nu. We hadden een zogenaamde hard sleeper. Een wagon met 50 bedden, en geen deuren. Ook hadden we weer eens het ongeluk dat er bij ons huilende babies aanwezig waren. Tot zover de nachtrust.
Aangekomen in Nanning waren de tickets naar Hanoi Gia Lam met weinig problemen geregeld. Soft sleepers, dachten we. Ingechecked in een hotelletje in Nanning, want in de stad was weinig te beleven. De nacht ingehaald en de nodige research gedaan voor het volgende land van bestemming. Viet Nam (zo spellen ze het daar).
Nadat we het hotel verlieten en de nodige voorraad hadden ingeslagen van peuken, drank en Oreo's in het treinstation staan wachten. We hadden de hoop alweer opgegeven dat er uberhaupt nog westerlingen in deze trein zouden zitten. Weer voorbereid op een lange nacht.
Toen we ons, evenals 1000 Chinezen, een weg wurmden door de smalle poortjes en gangetjes van het station werden we verrast door een jolige " Hay Guys". De Duitser was er weer. Steffan, wereldreizende Oosterbuur die we hadden ontmoet in Guangzhou stond ineens naast ons. En vertelde dat zijn visum de dag ervoor was afgewezen, en hij weer terug China in moest om tegen een absurd hoge prijs een spoedvisum te regelen. Nu was alles goed, en namen we met z'n drieen de trein. Hij had soft sleeper, wij helaas, naar toen bleek, hard sleeper.
Rond een uur of tien de Chinese grens bereikt bij het plaatsje Pinxijao. Chinese grenspolitie was hier enorm relaxed, en de douaneofficier was van onze leeftijd en erg in voor wat "small talk". De tassen zijn niet eens gechecked omdat de apparatuur kapot was. Dat is dus Chinese degelijkheid.
Dong Dang was het eerste stukje Vietnam, en al snel werd duidelijk dat het best een leuk land is. Niets wordt gechecked en stempels linea recta zonder enkele vraag in het paspoort gedumpt. Daarna heb je een omroepsessie waar op hilarische wijze je naam wordt genoemt en je je paspoort mag afhalen. Afgesloten met het Vietnamese volkslied en hup, de trein weer in.
Slapen was weer eens onmogelijk, omdat we onze backpacks nergens kwijt konden. Dit had als reden dat er een oud vrouwtje het nodig achtte haar halve inboedel de wagon in te slepen. Gelukkig hadden we wat Chinese meisjes ontmoet, en hebben de nacht besteed aan het vakkundig leegmaken van hun iPad. Ze kunnen in ieder geval weer verder met Angry Birds.
Rond de klok van half zes stonden wij eindelijk stil in het zeer kleine stationnetje van Hanoi Gia Lam, voor de geintresseerden: half zo groot als station Hoogkarspel. Afscheid genomen van de meisjes, en samen met unsere Steffan een teringeind gelopen richting de hostels. In de blafhitte, erg vroeg in de morgen. Op de brug over de Rode Rivier sneuvelde Arjan zijn zonnebril. Heeft het exact een maand uitgehouden. Drie euro wel besteedt.
Pinnen in Viet Nam is leuk. je haalt er omgerekend 40 euro uit en bent meteen miljonair in Dong. Het enige nadeel is dat je af en toen een rekening krijgt van honderdduizenden Dong.
Steff sliep in een ander hostel dan wij. Wij sliepen in Rendezvous, en hier hadden we allebei een tweepersoons bed in een kamer van zes. Ruimte voor twaalf, maar toch maar vier kamergenoten. De airco werkte en heeft elke dag constant op 17 graden staan blazen.
Met de Duitser een rondje door de stad gedaan, en gerelaxed. Het nachtleven was hier ook tof, hebben er erg van genoten. Besloten een tour te gaan doen door Ha Long Bay. Steffan zou ons joinen.
Hanoi, mooie stad. Alleen erg heet. Wel leuk om te zien zijn alle brommertjes in de stad, het is een grote constante zwerm van tuffende fietsjes.
Op naar Ha Long Bay, 8 uur worden we opgehaald. Is verdomme veel te vroeg.
groet.
Aangekomen in Nanning waren de tickets naar Hanoi Gia Lam met weinig problemen geregeld. Soft sleepers, dachten we. Ingechecked in een hotelletje in Nanning, want in de stad was weinig te beleven. De nacht ingehaald en de nodige research gedaan voor het volgende land van bestemming. Viet Nam (zo spellen ze het daar).
Nadat we het hotel verlieten en de nodige voorraad hadden ingeslagen van peuken, drank en Oreo's in het treinstation staan wachten. We hadden de hoop alweer opgegeven dat er uberhaupt nog westerlingen in deze trein zouden zitten. Weer voorbereid op een lange nacht.
Toen we ons, evenals 1000 Chinezen, een weg wurmden door de smalle poortjes en gangetjes van het station werden we verrast door een jolige " Hay Guys". De Duitser was er weer. Steffan, wereldreizende Oosterbuur die we hadden ontmoet in Guangzhou stond ineens naast ons. En vertelde dat zijn visum de dag ervoor was afgewezen, en hij weer terug China in moest om tegen een absurd hoge prijs een spoedvisum te regelen. Nu was alles goed, en namen we met z'n drieen de trein. Hij had soft sleeper, wij helaas, naar toen bleek, hard sleeper.
Rond een uur of tien de Chinese grens bereikt bij het plaatsje Pinxijao. Chinese grenspolitie was hier enorm relaxed, en de douaneofficier was van onze leeftijd en erg in voor wat "small talk". De tassen zijn niet eens gechecked omdat de apparatuur kapot was. Dat is dus Chinese degelijkheid.
Dong Dang was het eerste stukje Vietnam, en al snel werd duidelijk dat het best een leuk land is. Niets wordt gechecked en stempels linea recta zonder enkele vraag in het paspoort gedumpt. Daarna heb je een omroepsessie waar op hilarische wijze je naam wordt genoemt en je je paspoort mag afhalen. Afgesloten met het Vietnamese volkslied en hup, de trein weer in.
Slapen was weer eens onmogelijk, omdat we onze backpacks nergens kwijt konden. Dit had als reden dat er een oud vrouwtje het nodig achtte haar halve inboedel de wagon in te slepen. Gelukkig hadden we wat Chinese meisjes ontmoet, en hebben de nacht besteed aan het vakkundig leegmaken van hun iPad. Ze kunnen in ieder geval weer verder met Angry Birds.
Rond de klok van half zes stonden wij eindelijk stil in het zeer kleine stationnetje van Hanoi Gia Lam, voor de geintresseerden: half zo groot als station Hoogkarspel. Afscheid genomen van de meisjes, en samen met unsere Steffan een teringeind gelopen richting de hostels. In de blafhitte, erg vroeg in de morgen. Op de brug over de Rode Rivier sneuvelde Arjan zijn zonnebril. Heeft het exact een maand uitgehouden. Drie euro wel besteedt.
Pinnen in Viet Nam is leuk. je haalt er omgerekend 40 euro uit en bent meteen miljonair in Dong. Het enige nadeel is dat je af en toen een rekening krijgt van honderdduizenden Dong.
Steff sliep in een ander hostel dan wij. Wij sliepen in Rendezvous, en hier hadden we allebei een tweepersoons bed in een kamer van zes. Ruimte voor twaalf, maar toch maar vier kamergenoten. De airco werkte en heeft elke dag constant op 17 graden staan blazen.
Met de Duitser een rondje door de stad gedaan, en gerelaxed. Het nachtleven was hier ook tof, hebben er erg van genoten. Besloten een tour te gaan doen door Ha Long Bay. Steffan zou ons joinen.
Hanoi, mooie stad. Alleen erg heet. Wel leuk om te zien zijn alle brommertjes in de stad, het is een grote constante zwerm van tuffende fietsjes.
Op naar Ha Long Bay, 8 uur worden we opgehaald. Is verdomme veel te vroeg.
groet.
Guangzhou - Kwangsjau
Aangekomen in Guangzhou namen we de metro richting het hostel. Dankzij de taalbarriere hadden we al direct onze halte gemist waardoor we nog later aankwamen.
Uit de metro halte gestapt kwamen we een groep mensen tegen die in het Engels tegen ons zeiden "Walk towards the end of the street and go to the right." We kwamen erachter dat er een Nederlander in het gezelschap was: Joep, een kerel uit Venray, James (Chinees), Ian (Nieuw-Zeeland), Sara (Frankrijk) waren er ook bij.
Het hostel had een "vervelende" mededeling voor ons. Door administratieve problemen hunnerzijds waren er geen dormkamers meer vrij. De oplossing was snel gemaakt: we kregen een tweepersoonskamer, zonder extra bijbetaling. We zouden er twee nachten blijven...
Een jongedame uit Engeland had ons uitgenodigd om gezellig bij te kletsen in een pub in de stad. Hjalmar kent haar vanuit Slowakije. Ze is ook een Monkey.
Met de taxi was het 45 minuten rijden, wat ons 5 euro kostte. Per taxi, we hadden er immers drie. De aankomsttijden waren uiteenlopend, de taxi van Hjall was er als eerste, en hij had zijn eerste bier al op toen de andere taxi's (met onder andere Arie en Joep) arriveerden. Met een groep van negen man heerlijk in de kroeg gestaan, en met een nog grotere groep wezen clubben. Net als alle andere nachten bleek later.
In Guangzhou zelf is niet veel te beleven, en als je het lef al hebt om de stad in te gaan word je tegengehouden door een gordijn van blafhitte en luchtvochtigheid. Eens per dag breekt de hel los. Zware donderbuien en straten die overlopen. Wij hadden daardoor twee uur per dag een zwembad naast het hostel.
Wij hebben dus ook het grootste deel van de tijd bij het hostel doorgebracht. Beetje poolen, praten, eten, roken en zuipen. Het goede leven. Ook heeft Hjal met een Brit een projectje opgezet om in Nottingham een toneelstuk te schrijven en uit te voeren. Als er mensen zich geroepen voelen er in te acteren is dat altijd goed!
Zaterdagavond partyavond. Doe het zoals wij doen: twintig man sterk, vier persoonlijke obers, massage terwijl je staat te plassen, JW on the rocks. Genieten. Iedereen dansen, iedereen gek en de Chinezen vinden het prachtig.
Op de laatste dag van ons bezoek aan GZ-city zijn we met zes (Sara, James, Ian, Joep en het illustere ondergetekende duo) naar het grootste waterpark van China gegaan. Veel glijbanen en water. Altijd leuk. Onze vriend James vond het noodzakelijk bij elke glijbaan van wat voor kaliber ook, zich de longen uit het lijf te gillen. Enthousiasme niet te kort. Stuk voor stuk topglijbanen, grenzen verlegd en vol frisse moed weer verder.
Met behulp van James ook nog tickets naar Nanning weten te regelen, daar gaan we tickets naar Vietnam halen, nu op naar de nachttrein richting Nanning.
Uiteindelijk zijn het 5 nachten geworden, het was een toptijd!
Groet
Uit de metro halte gestapt kwamen we een groep mensen tegen die in het Engels tegen ons zeiden "Walk towards the end of the street and go to the right." We kwamen erachter dat er een Nederlander in het gezelschap was: Joep, een kerel uit Venray, James (Chinees), Ian (Nieuw-Zeeland), Sara (Frankrijk) waren er ook bij.
Het hostel had een "vervelende" mededeling voor ons. Door administratieve problemen hunnerzijds waren er geen dormkamers meer vrij. De oplossing was snel gemaakt: we kregen een tweepersoonskamer, zonder extra bijbetaling. We zouden er twee nachten blijven...
Een jongedame uit Engeland had ons uitgenodigd om gezellig bij te kletsen in een pub in de stad. Hjalmar kent haar vanuit Slowakije. Ze is ook een Monkey.
Met de taxi was het 45 minuten rijden, wat ons 5 euro kostte. Per taxi, we hadden er immers drie. De aankomsttijden waren uiteenlopend, de taxi van Hjall was er als eerste, en hij had zijn eerste bier al op toen de andere taxi's (met onder andere Arie en Joep) arriveerden. Met een groep van negen man heerlijk in de kroeg gestaan, en met een nog grotere groep wezen clubben. Net als alle andere nachten bleek later.
In Guangzhou zelf is niet veel te beleven, en als je het lef al hebt om de stad in te gaan word je tegengehouden door een gordijn van blafhitte en luchtvochtigheid. Eens per dag breekt de hel los. Zware donderbuien en straten die overlopen. Wij hadden daardoor twee uur per dag een zwembad naast het hostel.
Wij hebben dus ook het grootste deel van de tijd bij het hostel doorgebracht. Beetje poolen, praten, eten, roken en zuipen. Het goede leven. Ook heeft Hjal met een Brit een projectje opgezet om in Nottingham een toneelstuk te schrijven en uit te voeren. Als er mensen zich geroepen voelen er in te acteren is dat altijd goed!
Zaterdagavond partyavond. Doe het zoals wij doen: twintig man sterk, vier persoonlijke obers, massage terwijl je staat te plassen, JW on the rocks. Genieten. Iedereen dansen, iedereen gek en de Chinezen vinden het prachtig.
Op de laatste dag van ons bezoek aan GZ-city zijn we met zes (Sara, James, Ian, Joep en het illustere ondergetekende duo) naar het grootste waterpark van China gegaan. Veel glijbanen en water. Altijd leuk. Onze vriend James vond het noodzakelijk bij elke glijbaan van wat voor kaliber ook, zich de longen uit het lijf te gillen. Enthousiasme niet te kort. Stuk voor stuk topglijbanen, grenzen verlegd en vol frisse moed weer verder.
Met behulp van James ook nog tickets naar Nanning weten te regelen, daar gaan we tickets naar Vietnam halen, nu op naar de nachttrein richting Nanning.
Uiteindelijk zijn het 5 nachten geworden, het was een toptijd!
Groet
Xi'an See-Yan
's morgens vroeg in het pittoreske Xi'an aangekomen. Pittoresk voor Chinese standaard dat is. 8 miljoen mensen in de stad, maar toch klein.
Helemaal kapot uit de trein gestapt, en terwijl we ons een weg door de menigte en de blafhitte te werken ontdekten we een bordje waarop geschreven stond: MR. HJALMAR VERDONSCHOT. De eerste keer dat we ooit op zo'n manier zijn opgehaald. Het doet wel iets met je.
Aangekomen bij het hostel was de penetrante urinelucht heet eerste dat ons deed verbazen. In het hostel zelf was het de laid-back sfeer, de poolkamer in een broeikas en een uberrelaxed dakterras. Geen wonder dat we, aangezien de eerder vermelde blafhitte, de meeste tijd op het terras hebben vertoefd. Aldaar was een pingpongtafel aanwezig.
Tijdens een van onze escapades naar de poolkas kwamen we twee Nederlanders tegen: Bouke en Sjef. Hiermee zijn we de eerste nacht op zoek geweest naar een leuke club om even goed aan de dans te gaan. Vijf taxi's en vijf teleurstellingen later vonden wij onszelf in een karaokebar. Hier waren wij als Westerlingen het centrum van de aandacht, ondanks dat we niet naar binnen zijn gegaan. Hjalmar is met een bunder Chinezen wezen poseren, en vond het toen wel welletjes. We besloten nog een poging te wagen, maar dat werd uiteindelijk ook geen succes.
Van buiten zag het er uit als een leuke club. Net daarvoor had Hjalmar zijn blaas geleegd op de zesde etage van een niet nader te noemen hotel, en we enterden vol goede moed dit etablissement. We werden door een geisha naar binnen gelokt, en ze liet ons een aantal kamers zien, met bijbehorende veel te hoge prijzen. Op dat moment beseften we dat we een hoerenhuis/karaokebar waren ingelopen. Wij vonden ons omgeven door vijftien beveiligingsmedewerkers alsnog een weg naar de uitgang door het doolhof dat door ging als bar.
Ineens bevonden wij ons in het gezelschap van Lia, die wij in Beijing hadden ontmoet. Sjef was al naar huis. Lia bracht ons naar de bar van haar hostel. Dat was een goede keuze. Hier zijn we de dagen er na ook uitgegaan. Leuke mensen, en Chinezen die voor al onze drank betaalden. Uiteenlopende landen van herkomst, waaronder ook die wat minder in de reiswereld voorkomen: Kazachstan en Trinidad en Tobago.
Toen we terugkwamen vonden we in onze kamer een kerel uit Birmingham, UK. Hier hebben we de grootste tijd mee doorgebracht. Beetje pingpongen, zuipen en veel chillen.
Tussen de katers en het drinken door zijn we ook nog naar het Terracotta Leger geweest. Was op zich leuk om terracotta strijders te zien, maar we hadden er toch een stuk meer verwacht. Gelukkig zat er een Subway.
Verder nog een quiz verkloot, en uiteindelijk afgedropen.
In de middag nog muizen gehaald voor onze laptops. Motortaxi om ons naar het station te brengen, en de trein gepakt naar Guangzhou, waar we met een vriendin zouden gaan chillen.
Groet
Helemaal kapot uit de trein gestapt, en terwijl we ons een weg door de menigte en de blafhitte te werken ontdekten we een bordje waarop geschreven stond: MR. HJALMAR VERDONSCHOT. De eerste keer dat we ooit op zo'n manier zijn opgehaald. Het doet wel iets met je.
Aangekomen bij het hostel was de penetrante urinelucht heet eerste dat ons deed verbazen. In het hostel zelf was het de laid-back sfeer, de poolkamer in een broeikas en een uberrelaxed dakterras. Geen wonder dat we, aangezien de eerder vermelde blafhitte, de meeste tijd op het terras hebben vertoefd. Aldaar was een pingpongtafel aanwezig.
Tijdens een van onze escapades naar de poolkas kwamen we twee Nederlanders tegen: Bouke en Sjef. Hiermee zijn we de eerste nacht op zoek geweest naar een leuke club om even goed aan de dans te gaan. Vijf taxi's en vijf teleurstellingen later vonden wij onszelf in een karaokebar. Hier waren wij als Westerlingen het centrum van de aandacht, ondanks dat we niet naar binnen zijn gegaan. Hjalmar is met een bunder Chinezen wezen poseren, en vond het toen wel welletjes. We besloten nog een poging te wagen, maar dat werd uiteindelijk ook geen succes.
Van buiten zag het er uit als een leuke club. Net daarvoor had Hjalmar zijn blaas geleegd op de zesde etage van een niet nader te noemen hotel, en we enterden vol goede moed dit etablissement. We werden door een geisha naar binnen gelokt, en ze liet ons een aantal kamers zien, met bijbehorende veel te hoge prijzen. Op dat moment beseften we dat we een hoerenhuis/karaokebar waren ingelopen. Wij vonden ons omgeven door vijftien beveiligingsmedewerkers alsnog een weg naar de uitgang door het doolhof dat door ging als bar.
Ineens bevonden wij ons in het gezelschap van Lia, die wij in Beijing hadden ontmoet. Sjef was al naar huis. Lia bracht ons naar de bar van haar hostel. Dat was een goede keuze. Hier zijn we de dagen er na ook uitgegaan. Leuke mensen, en Chinezen die voor al onze drank betaalden. Uiteenlopende landen van herkomst, waaronder ook die wat minder in de reiswereld voorkomen: Kazachstan en Trinidad en Tobago.
Toen we terugkwamen vonden we in onze kamer een kerel uit Birmingham, UK. Hier hebben we de grootste tijd mee doorgebracht. Beetje pingpongen, zuipen en veel chillen.
Tussen de katers en het drinken door zijn we ook nog naar het Terracotta Leger geweest. Was op zich leuk om terracotta strijders te zien, maar we hadden er toch een stuk meer verwacht. Gelukkig zat er een Subway.
Verder nog een quiz verkloot, en uiteindelijk afgedropen.
In de middag nog muizen gehaald voor onze laptops. Motortaxi om ons naar het station te brengen, en de trein gepakt naar Guangzhou, waar we met een vriendin zouden gaan chillen.
Groet
donderdag 2 juni 2011
Shanghai: 10, 2000, 430!
Vanuit Beijing hebben we onze reis vervolgd met de kogeltrein naar Shanghai. De naam was spannender dan de snelheid die gemiddeld op 120km/u zat. En eerste klas was niet wat we hoopten dat het zou zijn. Gedurende de treinrit van 10 uur hadden we geen rookruimte, tekort vloeibaar proviant maar wel noodles! En Arjan had sjans met een conductrice die een poging deed hem Chinees te leren.
In Shanghai hebben we ons hostel meteen vrijwel meteen kunnen vinden (binnen het uur en dankzij een local die geen woord Engels sprak). Het hostel was onwijs relaxed, gratis poolen, goede keuken, heerlijke bedden en onwijs schoon in het algemeen. Het eerste dat ons opviel was echter de bierprijs die twee keer zo hoog lag als het vorige hostel, 10 yuan = 1 euro voor 0,6 liter bier. Schandalig! Gelukkig heeft Hjalmar een voetbalpoule gewonnen!
De eerste paar dagen in Shanghai hebben we ons voornamelijk vermaakt rond het hostel afgezien van een kort tripje naar een electronicazaak waar we mooie roze laptops hebben gekocht voor 2000 Yuan. In het hostel was het goed toeven en kwamen we onder andere in contact met een paar andere Nederlanders; een Haags stel ( Meriam en Jan-Kees ) die ons lachwekkende verhalen hebben verteld over Mongolie, en Martine uit Leiden die tevens onze kamergenote was. Diverse avonden hebben we mooi aangezeten.
In onze kamer sliep de eerste nacht een Chinees. Deze kerel besloot rond half negen 's ochtends uit bed te gaan, en ruim een uur van onze nachtrust te stelen door de gehele tijd met plastic zakjes te kloten en zijn kluis met een interval van 5 minuten dicht te slaan. Na een hele dag broeden hebben we uiteindelijk een wraakactie uitgedacht. Hij kon er niet ongestraft vanaf komen.
Rond een uur of drie kwamen wij, vergezeld door Martine, de kamer binnen om hier even ongegeneerd met een aantal voorwerpen te gooien, lichten aan en uit te zetten, de deur met een vervelend piepje constant te openen en meer van dat soort grappen. De Chinees was er niet blij mee, aangezien hij rechtop in bed zat toen de afstandbediening van de airco uiteen spatte. Het was misschien niet netjes, maar het was een statement. De volgende dag leek het dat hij twee samuraizwaarden bij zich had. Het bleken uiteindelijk enorme fluitjes te zijn, Drie keer raden waar die waren geeindigd als hij ons weer wakker zou maken.
De laatste avond zouden we uit met een paar jongens uit Zweden en Martine naar een muziekbar genaamd The Door. Er komen was al een probleem. Geen metrostation in de buurt en te ver om te lopen. Dus moesten we maar een taxi nemen. 95% van de chauffeurs herkende het adres niet of vonden het een te kort ritje. De overige taxichauffeur was er niet blij mee dat we vijf man in zijn auto wilden prakken. Na ongeveer een uur hadden we eindelijk een taxi, voor ons en Martine. De Zweden zouden ons volgen per andere taxi. Eenmaal aangekomen bleek de tent waar we heen zouden gaan gesloten te zijn. Opgeheven ofzo. De Zweden hebben we ook niet meer gezien daar. Taxi teruggenomen (met alle moeilijkheid om terug te komen bij het juiste metrostation, niemand begreep ons). Toen maar weer de bar in het hostel opgezocht, en maar weer aan aan de Tsing Tao. De Zweden kwamen we later nog tegen, die waren noodgedwongen uitgeweken naar een andere bar, die wel open was.
In Shanghai zelf hebben we in een dag nog een kort kijkje genomen in het World Expo gebied (de wereldtentoonstelling was helaas de dag ervoor afgelopen en werd nu afgebroken), de Bund die ze beter het rookgordijn hadden kunnen noemen, aangezien de skyline van Shanghai amper te zien was door de smog. Als afsluiter nog een ritje gemaakt met de Maglev, de magneettrein die 430 km/h gaat. Dit was echt vet om een keer te doen. Zo zie je maar weer: Shanghai kan ook in een dag!
Onze reis gaat verder naar Xi'an waar we gelukkig worden opgehaald door hostelmedewerkers vanaf het station(scheelt weer een zoektocht).
(eindelijk weer even geblogd, met dank aan RK!)
In Shanghai hebben we ons hostel meteen vrijwel meteen kunnen vinden (binnen het uur en dankzij een local die geen woord Engels sprak). Het hostel was onwijs relaxed, gratis poolen, goede keuken, heerlijke bedden en onwijs schoon in het algemeen. Het eerste dat ons opviel was echter de bierprijs die twee keer zo hoog lag als het vorige hostel, 10 yuan = 1 euro voor 0,6 liter bier. Schandalig! Gelukkig heeft Hjalmar een voetbalpoule gewonnen!
De eerste paar dagen in Shanghai hebben we ons voornamelijk vermaakt rond het hostel afgezien van een kort tripje naar een electronicazaak waar we mooie roze laptops hebben gekocht voor 2000 Yuan. In het hostel was het goed toeven en kwamen we onder andere in contact met een paar andere Nederlanders; een Haags stel ( Meriam en Jan-Kees ) die ons lachwekkende verhalen hebben verteld over Mongolie, en Martine uit Leiden die tevens onze kamergenote was. Diverse avonden hebben we mooi aangezeten.
In onze kamer sliep de eerste nacht een Chinees. Deze kerel besloot rond half negen 's ochtends uit bed te gaan, en ruim een uur van onze nachtrust te stelen door de gehele tijd met plastic zakjes te kloten en zijn kluis met een interval van 5 minuten dicht te slaan. Na een hele dag broeden hebben we uiteindelijk een wraakactie uitgedacht. Hij kon er niet ongestraft vanaf komen.
Rond een uur of drie kwamen wij, vergezeld door Martine, de kamer binnen om hier even ongegeneerd met een aantal voorwerpen te gooien, lichten aan en uit te zetten, de deur met een vervelend piepje constant te openen en meer van dat soort grappen. De Chinees was er niet blij mee, aangezien hij rechtop in bed zat toen de afstandbediening van de airco uiteen spatte. Het was misschien niet netjes, maar het was een statement. De volgende dag leek het dat hij twee samuraizwaarden bij zich had. Het bleken uiteindelijk enorme fluitjes te zijn, Drie keer raden waar die waren geeindigd als hij ons weer wakker zou maken.
De laatste avond zouden we uit met een paar jongens uit Zweden en Martine naar een muziekbar genaamd The Door. Er komen was al een probleem. Geen metrostation in de buurt en te ver om te lopen. Dus moesten we maar een taxi nemen. 95% van de chauffeurs herkende het adres niet of vonden het een te kort ritje. De overige taxichauffeur was er niet blij mee dat we vijf man in zijn auto wilden prakken. Na ongeveer een uur hadden we eindelijk een taxi, voor ons en Martine. De Zweden zouden ons volgen per andere taxi. Eenmaal aangekomen bleek de tent waar we heen zouden gaan gesloten te zijn. Opgeheven ofzo. De Zweden hebben we ook niet meer gezien daar. Taxi teruggenomen (met alle moeilijkheid om terug te komen bij het juiste metrostation, niemand begreep ons). Toen maar weer de bar in het hostel opgezocht, en maar weer aan aan de Tsing Tao. De Zweden kwamen we later nog tegen, die waren noodgedwongen uitgeweken naar een andere bar, die wel open was.
In Shanghai zelf hebben we in een dag nog een kort kijkje genomen in het World Expo gebied (de wereldtentoonstelling was helaas de dag ervoor afgelopen en werd nu afgebroken), de Bund die ze beter het rookgordijn hadden kunnen noemen, aangezien de skyline van Shanghai amper te zien was door de smog. Als afsluiter nog een ritje gemaakt met de Maglev, de magneettrein die 430 km/h gaat. Dit was echt vet om een keer te doen. Zo zie je maar weer: Shanghai kan ook in een dag!
Onze reis gaat verder naar Xi'an waar we gelukkig worden opgehaald door hostelmedewerkers vanaf het station(scheelt weer een zoektocht).
(eindelijk weer even geblogd, met dank aan RK!)
Beijing. Van hoofdstad tot hutong.
Als je na 59 uur dan eiindelijk aankomt in de hoofdstad van de Peoples Republic of China, zijn dit de eerste dingen die je opvallen: ontelbaar veel Chinezen en ontelbaar veel onleesbare tekens. De routebschrijving naar het hostel was een simpele. Bus 818 vanaf het station en deze zou ons direct afzetten bij het hostel. Wat kan er fout gaan?
Veel. Na alle busstations te hebben gechecked hadden we debestreffende bus niet kunnen localiseren. Politiemannen wisten zich ook geen raad. Overigens is het wel humor. Vraag hier een agent iets in het Engels en hij plukt random mensen van straat en beveelt ze om onze vraag te vertalen (het communisme heeft dus toch voordelen). Niemand wist echter waar die verdomde bus nu was gebleven.
Bij de toeristeninformatiebalie wist een zekere Yan ons te vertellen dat de buslijn al zo'n twee jaar buiten dienst was. We werden geadviseerd een metro te nemen naar een station met de zeer makkelijk uitspreekbare naam XinJieKou (Gingercow), en vanaf daar mocht het geen probleem zijn. "Jullie vinden het zo!"...
...na drie uur zoeken en ontelbaar veel magnums hebben we het uiteindelijk toch gevonden. Ergens ver van de metro af, in een aparte zijstraat. Ze noemen dat hier een hutong. Wij noemen het: een aparte zijstraat.
Na even een kwartier te hebben geklaagd over de gebrekkige routebeschrijving waren we de nieuwe gasten van Red Lantern House Hostel. Bier voor 50 cent en noodles voor 40. Het zou een goedkoop avontuurtje worden.
In de vijf volgende dagen hebben we nog best veel gedaan: Chinese muur en een tombe van de Ming-dynastie bezocht (en een zijdefabriek en een jadefabriek die kwablijkelijk ook in het pakket zaten). We zijn naar de Verboden Stad en Tian' anmansquare geweest. Hebben met 100 locals gedanst bij een of ander metrostation. Hjalmar heeft het gewonnen prijzenpot van de voetbalpoule omgezet naar alcoholhoudende liquide middelen, we hebben rare eierpannekoeken met kroepoek gegeten en anderhalf uur gewacht op eten dat nooit is gekomen.
Vervolgens wilden we onze weg vervolgen naar Xi'an. Alleen waren alle treinen volgeboekt, dus besloten we een "omweggetje" te maken en eerst naar Shanghai te gaan.
Veel. Na alle busstations te hebben gechecked hadden we debestreffende bus niet kunnen localiseren. Politiemannen wisten zich ook geen raad. Overigens is het wel humor. Vraag hier een agent iets in het Engels en hij plukt random mensen van straat en beveelt ze om onze vraag te vertalen (het communisme heeft dus toch voordelen). Niemand wist echter waar die verdomde bus nu was gebleven.
Bij de toeristeninformatiebalie wist een zekere Yan ons te vertellen dat de buslijn al zo'n twee jaar buiten dienst was. We werden geadviseerd een metro te nemen naar een station met de zeer makkelijk uitspreekbare naam XinJieKou (Gingercow), en vanaf daar mocht het geen probleem zijn. "Jullie vinden het zo!"...
...na drie uur zoeken en ontelbaar veel magnums hebben we het uiteindelijk toch gevonden. Ergens ver van de metro af, in een aparte zijstraat. Ze noemen dat hier een hutong. Wij noemen het: een aparte zijstraat.
Na even een kwartier te hebben geklaagd over de gebrekkige routebeschrijving waren we de nieuwe gasten van Red Lantern House Hostel. Bier voor 50 cent en noodles voor 40. Het zou een goedkoop avontuurtje worden.
In de vijf volgende dagen hebben we nog best veel gedaan: Chinese muur en een tombe van de Ming-dynastie bezocht (en een zijdefabriek en een jadefabriek die kwablijkelijk ook in het pakket zaten). We zijn naar de Verboden Stad en Tian' anmansquare geweest. Hebben met 100 locals gedanst bij een of ander metrostation. Hjalmar heeft het gewonnen prijzenpot van de voetbalpoule omgezet naar alcoholhoudende liquide middelen, we hebben rare eierpannekoeken met kroepoek gegeten en anderhalf uur gewacht op eten dat nooit is gekomen.
Vervolgens wilden we onze weg vervolgen naar Xi'an. Alleen waren alle treinen volgeboekt, dus besloten we een "omweggetje" te maken en eerst naar Shanghai te gaan.
Trans-Mongolie
Na ons bezoek aan het mooie Irkutsk zijn we op de trein gestapt richting Beijing/Peking. Het zou een hele rit worden gezien de 59 uur die ervoor stond. Voor Hjalmar duurde het al lang voor we goed en wel in de trein waren, aangezien hij besloot de nacht door te halen zodat we ons in ieder geval niet konden verslapen. De schaduwkant van de geste was wel een gitaarserenade naast Arjans oor rond de klok van 4 uur! 's Morgens toen we de trein instapten bleek dat we met twee Zwitserse meiden die we al eerder ontmoet hadden in Novosibirsk een coupe deelden.
Door de temperatuur in de trein leek het wel of we op Antarctica waren beland. We hoorden een paar Nederlandse vrouwen op leeftijd in een wanhoopspoging de conducteur uitleggen dat de verwarming aan moest ( zonder enige kennis van de Mongoolse taal hadden bovenggenoemde bejaarden dit toch na twee uur al voor elkaar ).
Rond een uur of 2 herhaalde dit proces zich in omgekeerde volgorde omdat we richting het woestijnachtige Mongolie reden met tropische temperaturen aldaar. Op de trein hebben we ons prima vermaakt dankzij de Zwitserse meiden en een stel Noren die in de coupe naast ons zaten. Tevens hadden we vier grensovergangen waarbij we onvertaalbare kruiswoordpuzzels moesten oplossen onder de noemer van entree/exit-formulieren.
Het enige minpuntje in de trein was de zandstorm, een of andere M/mongool had het raam open laten staan waardoor de gehele trein gehuld was in een zanderige mist.
Kuch
Door de temperatuur in de trein leek het wel of we op Antarctica waren beland. We hoorden een paar Nederlandse vrouwen op leeftijd in een wanhoopspoging de conducteur uitleggen dat de verwarming aan moest ( zonder enige kennis van de Mongoolse taal hadden bovenggenoemde bejaarden dit toch na twee uur al voor elkaar ).
Rond een uur of 2 herhaalde dit proces zich in omgekeerde volgorde omdat we richting het woestijnachtige Mongolie reden met tropische temperaturen aldaar. Op de trein hebben we ons prima vermaakt dankzij de Zwitserse meiden en een stel Noren die in de coupe naast ons zaten. Tevens hadden we vier grensovergangen waarbij we onvertaalbare kruiswoordpuzzels moesten oplossen onder de noemer van entree/exit-formulieren.
Het enige minpuntje in de trein was de zandstorm, een of andere M/mongool had het raam open laten staan waardoor de gehele trein gehuld was in een zanderige mist.
Kuch
Irkutsk: the end of the beginning
Irkutsk was een aparte gewaarwording. Het hostel was een appartement van een dude genaamd Anton(in). We hadden hier een kamer voor twee annex het hele hostel voor ons zelf. Lekker rustig.
Op de eerste dag mochten we meteen al flink aan de bak om de tickets naar Beijing te gaan regelen. Bij Baikal Complex, aan de andere kant van de stad. Enfin wij in een minibusje, en dat ding nam krek een andere afslag dandat onze host had uitgelegd. Gevolg: lichte verwarring. Bij de naam Baikal Complex dachten we beiden aan een losstaand en mooi gebouw. De waarheid zat echter iets complexer in elkaar. Het was een simpel flatje op de vierde. Enfin, tickets regelen, en hop die minibus weer in. Hij stond er nog.
Stel: het regent en je hebt honger. Maar de beoogde Subway is aan de andere kant van de stad. Wat doe je? Je neemt een minibusje, raakt verward door vage straatnummering en in een vlaag van verstandsverbijstering ontdek je dat de Subway van Irkutsk is omgedoopt tot een Sub Club. Ook goed te nassen.
Bij een bezoek aan Irkutsk kan het Baikalmeer niet worden overgeslagen. Dat hebben wij dus ook niet gedaan, en zijn per minibusje naar het idyllische dorpje Listvjanka gereden. Hier een kort maar krachtig bezoek aan gebracht. Baikalmeer bekeken, dorp bekeken en daarna maar weer eens naar "huis". De door de host aangegeven Tram 2 was echter nergens te bekennen, dus hebben we zowel de heen- als de terugweg naar het busstation een pokkeneind gelopen.
Helaas konden we de volgende dag geen minibusje naar het station nemen om op de trein naar China gezet te worden. Voor die vijf minuten per voet was dat ook niet bepaald nodig.
Op de eerste dag mochten we meteen al flink aan de bak om de tickets naar Beijing te gaan regelen. Bij Baikal Complex, aan de andere kant van de stad. Enfin wij in een minibusje, en dat ding nam krek een andere afslag dandat onze host had uitgelegd. Gevolg: lichte verwarring. Bij de naam Baikal Complex dachten we beiden aan een losstaand en mooi gebouw. De waarheid zat echter iets complexer in elkaar. Het was een simpel flatje op de vierde. Enfin, tickets regelen, en hop die minibus weer in. Hij stond er nog.
Stel: het regent en je hebt honger. Maar de beoogde Subway is aan de andere kant van de stad. Wat doe je? Je neemt een minibusje, raakt verward door vage straatnummering en in een vlaag van verstandsverbijstering ontdek je dat de Subway van Irkutsk is omgedoopt tot een Sub Club. Ook goed te nassen.
Bij een bezoek aan Irkutsk kan het Baikalmeer niet worden overgeslagen. Dat hebben wij dus ook niet gedaan, en zijn per minibusje naar het idyllische dorpje Listvjanka gereden. Hier een kort maar krachtig bezoek aan gebracht. Baikalmeer bekeken, dorp bekeken en daarna maar weer eens naar "huis". De door de host aangegeven Tram 2 was echter nergens te bekennen, dus hebben we zowel de heen- als de terugweg naar het busstation een pokkeneind gelopen.
Helaas konden we de volgende dag geen minibusje naar het station nemen om op de trein naar China gezet te worden. Voor die vijf minuten per voet was dat ook niet bepaald nodig.
woensdag 18 mei 2011
Een kleine inkijk in hoe wij onszelf verplaatsen
Onderhand hebben we al zo'n 7200 kilometer afgelegd. Per trein. We hebben 8 nachten doorgebracht in de trein.
Russische treinen zien er zo ongeveer uit:
In de trein kun je gelukkig een aardig tukje doen, zoals hier te zien is:
We hebben vandaag onze tickets naar China opgehaald. Voor jullie: vrijdagavond om 22:13 vertrekken we naar Peking. Wijzelf hebben het dan zaterdagochtend 5:13. We komen dan maandagochtend 7:14 aan. (Voor ons maandagmiddag 14:14).
Verder hebben we uit milieu-opzicht besloten zo weinig mogelijk te gaan vliegen. Hieruit is voortgekomen dat we per spoor van Hoogkarspel naar Ho Chi Mingstad (voormalig Saigon) in Vietnam gaan. Hoe ver dit is, heb ik even niet paraat.
Ook namens Arjan,
Groeten Hjalmar.
Russische treinen zien er zo ongeveer uit:
In de trein kun je gelukkig een aardig tukje doen, zoals hier te zien is:
We hebben vandaag onze tickets naar China opgehaald. Voor jullie: vrijdagavond om 22:13 vertrekken we naar Peking. Wijzelf hebben het dan zaterdagochtend 5:13. We komen dan maandagochtend 7:14 aan. (Voor ons maandagmiddag 14:14).
Verder hebben we uit milieu-opzicht besloten zo weinig mogelijk te gaan vliegen. Hieruit is voortgekomen dat we per spoor van Hoogkarspel naar Ho Chi Mingstad (voormalig Saigon) in Vietnam gaan. Hoe ver dit is, heb ik even niet paraat.
Ook namens Arjan,
Groeten Hjalmar.
Novosibirsk 13-16 mei
13 mei kwamen we aan in het mooie Novosibirsk.
De stad zag er uitnodigend uit met roestende scheepskranen als uitzicht vanuit de trein. Nadat we uitgestapt waren hebben we een een paar uur op het station gebivakkeerd, omdat half 6 's ochtends niet bepaald een schappelijke tijd is om in te checken in je hostel ( we betalen vanzelfsprekend niet voor een extra nacht ). Toen we rond een uur of 9 genoeg thee en vage broodjes hadden genuttigd besloten we dat het tijd was om het hostel maar eens te inspecteren.
Na een half uur op en neer gereisd te hebben op dezelfde metrolijn ( Ken je hier ok overstappen den zeun? ) waren we eindelijk in de goede richting. ( We hebben hier wel de assistentie van een metro-piloot en een overjarige Russin weggelaten )
Eenmaal aangekomen bij het Hostel hadden we nog 2 barrieres te overwinnen.
1. Hoe komen we door dit hek?
2. Welk appartement is het, en hoe komen we vervolgens binnen ( Ja mensen, de deurbel is typisch Hollands.. hier moet je een pincode hebben )
Een Rus die na een eeuwigdurende tijd toevallig ook op de smalle binnenplaats moest zijn liet ons gelukkig binnen. Toen de deur nog.
Onze halve voorraad sigaretten later waren we om 11 uur 's ochtends toch binnen gekomen in het hostel Dostoevski. Onze eerste impressie was meteen al een topper, een dame op leeftijd gepaard met drie woorden Engels en we lagen in bed. ( niet bij haar overigens. )
Uren later ontwaakte Hjalmar voor het nodige sanitaire onderhoud en kwam tot de conclusie dat de eigenaressen twee meiden van onze leeftijd waren die ons via de chat meteen uitnodigden om te gaan lunchen.
Vanzelfsprekend hebben we de lunch afgeslagen.
Wederom een paar uur slaap later kregen we nogmaals het aanbod om een hapje te nuttigen met bovengenoemde toppers genaamd Ksenia en Marina die ineens in onze slaapkamer waren verschenen ( Kun je nog beter wakker worden? )We besloten dat we wel toe waren aan een drankje en een hapje en gingen gretig in op dit aanbod.
Het was een gezellige avond en we hadden zelfs een prive-tap aan tafel (Moeten we in Nederland ook hebben, scheelt pokke-einden lopen naar de bar)
Hierin kwamen we er ook achter dat een van de dames deze zomer een landgenoot gaat trouwen, uiteraard hebben wij haar wat proberen in te burgeren. ( "Ien bunder pils denk?" )
De dag na de bunder pils stond voor ons in het teken van herstel, dus hebben we vrij weinig uitgevoerd, het is tenslotte toch vakantie. Een enge Rus probeerde ons van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan de Wodka te krijgen, hij slaagde deels.
's Avonds rond een uur of 10 maar even naar de KFC gegaan voor een midnight-snack.
Daags na de rustdag waren we toe aan iets cultureels en hebben een openlucht treinmuseum bezocht in Seyatel ( een half uur in een te vol minibusje voor een euro ). Zoals je je kunt indenken hebben ze in dit museum een honderdtal treinen staan.
Helaas waren de bordjes voor ons niet te ontcijferen en waren we hier met een uur weer klaar.
De rest van de middag hebben we gespendeerd in de stad waar te tevergeefs een Subway zochten, dit werd een of ander goedkoop eettentje waar ze minipizza's hadden en iets wat een cheeseburger moest voorstellen. Conclusie, een vrij lege maag bij vertrek van dit tentje.
Eerder op de dag hadden Ksenia en Marina ons uitgenodigd om 's avonds gezellig uit te gaan. Later werdt dit bijgesteld naar iets wat we meekregen als "vakantiehuisje" en "sauna" Klonk ons als muziek in de oren.
Na een tocht van een half uur die deels over onverharde wegen leidde ( Op deze wegen zat de zojuist voor haar rijbewijs geslaagde Marina achter het stuur.) kwamen we aan in een dorpje midden in de bossen waar we met de broer, schoonzus en de moeder van Ksenia zijn gaan barbecuen, die maag kwam dus toch nog vol. ( ook van het bier wat we alvast veiliggesteld hadden met de broer van.)
Uiteraard moesten we ook de "banya"/sauna in die helaas niet gemengd was. Het was er erg warm.
Na de sauna werden we verrast met kip en salade waarna we weer richting het hostel werden gebracht.
Op de laatste dag waren we nog even op aanraden van Ksenia en Marina naar een universiteitscampus gegaan die midden in het bos lag. Later op de dag waren bovengenoemden wederom zo vriendelijk om ons gezelschap te houden en met ons even naar de Subway te gaan ( Die we eerder die dag eindelijk ontdekt hadden )alvorens we weer richting het station moesten omdat de trein nou eenmaal verder moet.
Hier namen de charmante dames afscheid van ons. En of je het gelooft of niet, ze zijn er met kermis! Nu hebben we ook Russische vrienden!
Rond 22:30 in de trein gestapt, richting Irkutsk!
Do Svidanya!
De stad zag er uitnodigend uit met roestende scheepskranen als uitzicht vanuit de trein. Nadat we uitgestapt waren hebben we een een paar uur op het station gebivakkeerd, omdat half 6 's ochtends niet bepaald een schappelijke tijd is om in te checken in je hostel ( we betalen vanzelfsprekend niet voor een extra nacht ). Toen we rond een uur of 9 genoeg thee en vage broodjes hadden genuttigd besloten we dat het tijd was om het hostel maar eens te inspecteren.
Na een half uur op en neer gereisd te hebben op dezelfde metrolijn ( Ken je hier ok overstappen den zeun? ) waren we eindelijk in de goede richting. ( We hebben hier wel de assistentie van een metro-piloot en een overjarige Russin weggelaten )
Eenmaal aangekomen bij het Hostel hadden we nog 2 barrieres te overwinnen.
1. Hoe komen we door dit hek?
2. Welk appartement is het, en hoe komen we vervolgens binnen ( Ja mensen, de deurbel is typisch Hollands.. hier moet je een pincode hebben )
Een Rus die na een eeuwigdurende tijd toevallig ook op de smalle binnenplaats moest zijn liet ons gelukkig binnen. Toen de deur nog.
Onze halve voorraad sigaretten later waren we om 11 uur 's ochtends toch binnen gekomen in het hostel Dostoevski. Onze eerste impressie was meteen al een topper, een dame op leeftijd gepaard met drie woorden Engels en we lagen in bed. ( niet bij haar overigens. )
Uren later ontwaakte Hjalmar voor het nodige sanitaire onderhoud en kwam tot de conclusie dat de eigenaressen twee meiden van onze leeftijd waren die ons via de chat meteen uitnodigden om te gaan lunchen.
Vanzelfsprekend hebben we de lunch afgeslagen.
Wederom een paar uur slaap later kregen we nogmaals het aanbod om een hapje te nuttigen met bovengenoemde toppers genaamd Ksenia en Marina die ineens in onze slaapkamer waren verschenen ( Kun je nog beter wakker worden? )We besloten dat we wel toe waren aan een drankje en een hapje en gingen gretig in op dit aanbod.
Het was een gezellige avond en we hadden zelfs een prive-tap aan tafel (Moeten we in Nederland ook hebben, scheelt pokke-einden lopen naar de bar)
Hierin kwamen we er ook achter dat een van de dames deze zomer een landgenoot gaat trouwen, uiteraard hebben wij haar wat proberen in te burgeren. ( "Ien bunder pils denk?" )
De dag na de bunder pils stond voor ons in het teken van herstel, dus hebben we vrij weinig uitgevoerd, het is tenslotte toch vakantie. Een enge Rus probeerde ons van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan de Wodka te krijgen, hij slaagde deels.
's Avonds rond een uur of 10 maar even naar de KFC gegaan voor een midnight-snack.
Daags na de rustdag waren we toe aan iets cultureels en hebben een openlucht treinmuseum bezocht in Seyatel ( een half uur in een te vol minibusje voor een euro ). Zoals je je kunt indenken hebben ze in dit museum een honderdtal treinen staan.
Helaas waren de bordjes voor ons niet te ontcijferen en waren we hier met een uur weer klaar.
De rest van de middag hebben we gespendeerd in de stad waar te tevergeefs een Subway zochten, dit werd een of ander goedkoop eettentje waar ze minipizza's hadden en iets wat een cheeseburger moest voorstellen. Conclusie, een vrij lege maag bij vertrek van dit tentje.
Eerder op de dag hadden Ksenia en Marina ons uitgenodigd om 's avonds gezellig uit te gaan. Later werdt dit bijgesteld naar iets wat we meekregen als "vakantiehuisje" en "sauna" Klonk ons als muziek in de oren.
Na een tocht van een half uur die deels over onverharde wegen leidde ( Op deze wegen zat de zojuist voor haar rijbewijs geslaagde Marina achter het stuur.) kwamen we aan in een dorpje midden in de bossen waar we met de broer, schoonzus en de moeder van Ksenia zijn gaan barbecuen, die maag kwam dus toch nog vol. ( ook van het bier wat we alvast veiliggesteld hadden met de broer van.)
Uiteraard moesten we ook de "banya"/sauna in die helaas niet gemengd was. Het was er erg warm.
Na de sauna werden we verrast met kip en salade waarna we weer richting het hostel werden gebracht.
Op de laatste dag waren we nog even op aanraden van Ksenia en Marina naar een universiteitscampus gegaan die midden in het bos lag. Later op de dag waren bovengenoemden wederom zo vriendelijk om ons gezelschap te houden en met ons even naar de Subway te gaan ( Die we eerder die dag eindelijk ontdekt hadden )alvorens we weer richting het station moesten omdat de trein nou eenmaal verder moet.
Hier namen de charmante dames afscheid van ons. En of je het gelooft of niet, ze zijn er met kermis! Nu hebben we ook Russische vrienden!
Rond 22:30 in de trein gestapt, richting Irkutsk!
Do Svidanya!
Omsk
Na een nacht treinen kwamen we aan in het pittoreske plaatsje Omsk. Het station uitlopend werden we meteen aangestaard door onze kamaradsky Vladimir Iljitsj Lenin. Althans een standbeeld waar we de rest van de dag over zouden struikelen. In Moskou probeerden we nog bij hem langs te gaan, maar hij deed de deur niet open... Hier stond hij echter op elke straathoek. Het beeld waren we na vijf lange seconden al zat, dus besloten we de stad in te gaan.
Wederom een goede bakker gevonden, en na luttele minuten weer wedergekeerd naar het station. Een bus voor 11 roebel maakt een pokkeneind/pokke-eind (welk is het Ina?) lopen vanzelfsprekend overbodig.
Eenmaal aangekomen in de stad kregen we een kleine impressie hoe het dagelijks leven in Omsk is. "Je ken beter te brulloft in de Paus."
Een rondje stad en een paar rondjes goedkope ijsjes later kwamen we tot de conclusie dat we het hoogtepunt "Slacker Monument" niet konden vinden en besloten we richting de boottochten te gaan. Halverwege struikelden we alsnog over bovengenoemd monument dus: missie geslaagd.
Eenmaal aangekomen bij de "haven" kwamen we tot de conclusie dat de taalbarriere ons redelijk in de weg zat bij het regelen van een ticket voor de boot.
Zes pogingen en evenveel chagrijnige blikken verder hadden we na een uur toch onze tickets. Dit bleek even lang als de boottocht zou duren.
De boottocht zelf was niet zo bijzonder, behalve het feit dat dit naast de Nederlandse Ambassade in Moskou de enige plek in Rusland bleek waar niet gerookt mocht worden; peuk -1.
Na de vermoeiende boottocht en een liter pils, was het tijd om even uit te rusten.
Dit is het resultaat... en nee, we kregen het er niet af!
Het muurtje zat wel lekker!
De dag hebben we afgesloten in de KFC met een bunder kip. En voor Hjal een bunder slaap.
Toen op de trein, naar de volgende stop...
Groeten,
De Walrussen.
Wederom een goede bakker gevonden, en na luttele minuten weer wedergekeerd naar het station. Een bus voor 11 roebel maakt een pokkeneind/pokke-eind (welk is het Ina?) lopen vanzelfsprekend overbodig.
Eenmaal aangekomen in de stad kregen we een kleine impressie hoe het dagelijks leven in Omsk is. "Je ken beter te brulloft in de Paus."
Een rondje stad en een paar rondjes goedkope ijsjes later kwamen we tot de conclusie dat we het hoogtepunt "Slacker Monument" niet konden vinden en besloten we richting de boottochten te gaan. Halverwege struikelden we alsnog over bovengenoemd monument dus: missie geslaagd.
Eenmaal aangekomen bij de "haven" kwamen we tot de conclusie dat de taalbarriere ons redelijk in de weg zat bij het regelen van een ticket voor de boot.
Zes pogingen en evenveel chagrijnige blikken verder hadden we na een uur toch onze tickets. Dit bleek even lang als de boottocht zou duren.
De boottocht zelf was niet zo bijzonder, behalve het feit dat dit naast de Nederlandse Ambassade in Moskou de enige plek in Rusland bleek waar niet gerookt mocht worden; peuk -1.
Na de vermoeiende boottocht en een liter pils, was het tijd om even uit te rusten.
Dit is het resultaat... en nee, we kregen het er niet af!
Het muurtje zat wel lekker!
De dag hebben we afgesloten in de KFC met een bunder kip. En voor Hjal een bunder slaap.
Toen op de trein, naar de volgende stop...
Groeten,
De Walrussen.
Yekaterinburg 9-11 mei
Yekaterinburg was een aparte gewaarwording. Zowel voor de longen als voor de ogen.
Het lopen in Yekaterinburg is als het vegen van een schoorsteen, elke centimeter progressie stond gelijk aan het opschoppen van een kilo fijnstof. Elke regenbui verdubbelde dit nog eens ( wel eens zwarte sneeuw gezien? )
We hebben ons toch vermaakt in Yekaterinburg met het bezoeken van 2 fantastische musea. De een onder constructie, de ander had te maken gehad met destructie. Uiteindelijk hebben we wel een fantastische bakker gevonden en wat oud oorlogsmaterieel gezien.
Het toeristische hoogtepunt van de stad is zonder te twijfelen vergelijkbaar met een uitvergroot en afgedankt keyboard. In feite is het zelfs een keyboard! ( ook al missen er enkele stukken ) Hier een kleine artistieke impressie
Het hostel was van gemiddelde kwaliteit. Als ons de vraag gesteld word of we een leuke tijd hebben gehad, zal ons antwoord lijken op het antwoord van Dominee Gremdaad: "Ja, ja..maar toch ook Nee, nee." Een lichtpuntje in het hostel was de aanwezigheid van een Fins stel die we mogelijk weer tegen gaan komen in de trein door Mongolie. Ook kwamen we twee Nederlandse backpackers tegen, waarvan er eentje met een vriend van ons studeert, de wereld is klein en toeval bestaat niet.
Het overwinningsvuurwerk op Overwinningsdag was een beetje mager. De Russen waren echter laaiend enthousiast, en elke klap ging gepaard met een alcoholisch jolig ge-" Hu Ra"
Tot zover ons verslag van Yekaterinburg.
Joe
Het lopen in Yekaterinburg is als het vegen van een schoorsteen, elke centimeter progressie stond gelijk aan het opschoppen van een kilo fijnstof. Elke regenbui verdubbelde dit nog eens ( wel eens zwarte sneeuw gezien? )
We hebben ons toch vermaakt in Yekaterinburg met het bezoeken van 2 fantastische musea. De een onder constructie, de ander had te maken gehad met destructie. Uiteindelijk hebben we wel een fantastische bakker gevonden en wat oud oorlogsmaterieel gezien.
Het toeristische hoogtepunt van de stad is zonder te twijfelen vergelijkbaar met een uitvergroot en afgedankt keyboard. In feite is het zelfs een keyboard! ( ook al missen er enkele stukken ) Hier een kleine artistieke impressie
Het hostel was van gemiddelde kwaliteit. Als ons de vraag gesteld word of we een leuke tijd hebben gehad, zal ons antwoord lijken op het antwoord van Dominee Gremdaad: "Ja, ja..maar toch ook Nee, nee." Een lichtpuntje in het hostel was de aanwezigheid van een Fins stel die we mogelijk weer tegen gaan komen in de trein door Mongolie. Ook kwamen we twee Nederlandse backpackers tegen, waarvan er eentje met een vriend van ons studeert, de wereld is klein en toeval bestaat niet.
Het overwinningsvuurwerk op Overwinningsdag was een beetje mager. De Russen waren echter laaiend enthousiast, en elke klap ging gepaard met een alcoholisch jolig ge-" Hu Ra"
Tot zover ons verslag van Yekaterinburg.
Joe
maandag 9 mei 2011
Moskou - Moscow - Москва (8-5-11)
(geschreven in de trein)
Na 4 dagen Moskou hebben we veel gezien!
Het Rode Plein in volle glorie (zie foto's op facebook). En hetzelfde Rode Plein van veraf, omdat ze het nodig achten de boel 5 dagen lang hermetisch af te sluiten voor de legerparade van 9 mei. Victory Day, Overwinningsdag.
Op het plein staat een kerk/kathedraal. Die van st. Basil. Leuk van buiten (DE trekpleister van Moskou), suf van binnen. Anticlimax.
Daarentegen was het GULAG-museum een echte aanrader. In dit museum over Sovjetdeportaties en werkkampen werden we voor een schamele 5 euro p.p. zo'n 2 uur rondgeleid door een Engels sprekende gids. Erg interessant.
Verder was het ook meer dan de moeite waard om gewoon doelloos door de stad te banjeren. Deze techniek hebben we veelvuldig benut.
Inmiddels zijn we onderweg voor een 28 uur durende treinrit van Moskou Kasanskaja naar Ekaterinburg Passagirski.
Uitzicht vanuit de coupe een uur geleden: bos
Uitzicht vanuit de coupe nu: bos
De Russen in onze coupe slapen nu al (14:00). Wat is hier gaande? En wanneer worden ze wakker dan?
Temperatuur: 28 gradenn celsius.
Overweging: zwembroek en zonnebrand.
(einde treinverhaal)
Na 28 uur treinen aangekomen in Yekaterinenburg/Jekaterinburg/Ekaterinburg/Sverdlovsk. Of hoe ze het hier ook willen noemen... Leuk hostel, weer Nederlanders.
Na het eten even naar het overwinningsvuurwerk gekeken. Morgen de stad verkennen, en dan woensdag onze weg naar Siberie vervolgen vanuit de Ural.
De tijd is hier: Nederland +4
Jullie horen van ons,
Groet,
Hjalmar
Arjan
(PS: we gebruiken geen trema's enzo, dat is niet te vinden op deze Sovjet-toetsenbordskys.)
Na 4 dagen Moskou hebben we veel gezien!
Het Rode Plein in volle glorie (zie foto's op facebook). En hetzelfde Rode Plein van veraf, omdat ze het nodig achten de boel 5 dagen lang hermetisch af te sluiten voor de legerparade van 9 mei. Victory Day, Overwinningsdag.
Op het plein staat een kerk/kathedraal. Die van st. Basil. Leuk van buiten (DE trekpleister van Moskou), suf van binnen. Anticlimax.
Daarentegen was het GULAG-museum een echte aanrader. In dit museum over Sovjetdeportaties en werkkampen werden we voor een schamele 5 euro p.p. zo'n 2 uur rondgeleid door een Engels sprekende gids. Erg interessant.
Verder was het ook meer dan de moeite waard om gewoon doelloos door de stad te banjeren. Deze techniek hebben we veelvuldig benut.
Inmiddels zijn we onderweg voor een 28 uur durende treinrit van Moskou Kasanskaja naar Ekaterinburg Passagirski.
Uitzicht vanuit de coupe een uur geleden: bos
Uitzicht vanuit de coupe nu: bos
De Russen in onze coupe slapen nu al (14:00). Wat is hier gaande? En wanneer worden ze wakker dan?
Temperatuur: 28 gradenn celsius.
Overweging: zwembroek en zonnebrand.
(einde treinverhaal)
Na 28 uur treinen aangekomen in Yekaterinenburg/Jekaterinburg/Ekaterinburg/Sverdlovsk. Of hoe ze het hier ook willen noemen... Leuk hostel, weer Nederlanders.
Na het eten even naar het overwinningsvuurwerk gekeken. Morgen de stad verkennen, en dan woensdag onze weg naar Siberie vervolgen vanuit de Ural.
De tijd is hier: Nederland +4
Jullie horen van ons,
Groet,
Hjalmar
Arjan
(PS: we gebruiken geen trema's enzo, dat is niet te vinden op deze Sovjet-toetsenbordskys.)
woensdag 4 mei 2011
Moskva..
Volgers,
Zojuist aangekomen in hostel Comrade in Moskou. Vannacht de luxe nachttrein #001 vanuit Sint Petersburg genomen.
Sint Petersburg is awesome! Hier "bewoonden" we hostel SOul Kitchen, vernoemd naar het gelijknamige nummer van the Doors. Het was echt een topper, leuke crew en een tof huis.
De stad zelf heeft ook z'n charmes. Het was bok koud en er dreef nog ijs in de rivier Neva. Verder veel mooie architectuur, en de wodka was niet duur.
Foto's zeggen meer dan woorden, dus laten het hierbij over St. Petersburg.
Vanochtend zijn we het Rode Plein wezen bekijken en zijn we voor wat vragen naar de Nederlandse ambassade gelopen. Nu lekker rustig bijkomen in het hostel en kijken wat we verder kunnen gaan doen hier in het aangenaam betemperatuurde Moskou.
Het is hoog tijd voor een (zeer goedkope) nicotinale versnapering!
Later
PS: Het gaat goed met ons :)
Zojuist aangekomen in hostel Comrade in Moskou. Vannacht de luxe nachttrein #001 vanuit Sint Petersburg genomen.
Sint Petersburg is awesome! Hier "bewoonden" we hostel SOul Kitchen, vernoemd naar het gelijknamige nummer van the Doors. Het was echt een topper, leuke crew en een tof huis.
De stad zelf heeft ook z'n charmes. Het was bok koud en er dreef nog ijs in de rivier Neva. Verder veel mooie architectuur, en de wodka was niet duur.
Foto's zeggen meer dan woorden, dus laten het hierbij over St. Petersburg.
Vanochtend zijn we het Rode Plein wezen bekijken en zijn we voor wat vragen naar de Nederlandse ambassade gelopen. Nu lekker rustig bijkomen in het hostel en kijken wat we verder kunnen gaan doen hier in het aangenaam betemperatuurde Moskou.
Het is hoog tijd voor een (zeer goedkope) nicotinale versnapering!
Later
PS: Het gaat goed met ons :)
zondag 1 mei 2011
Het is hier FAN-TAS-TISCH! -sk 30-4-2011
Zoals de titel al doet vermoeden is het hier fantastisch.
Vanochtend met de nachttrein in Minsk aangekomen. Leuk Minsk. Nergens toeristeninformatie (ze kennen zelfs het Russische woord hier niet voor), hotels, hostels, toeristen (op twee gestoorde Nederlanders na dan...) of uberhaupt maar IETS begrijpbaars voor de Westerse mens..
De hoogtepunten van de stad waren op 1 pink te tellen. De vrouwen daarentegen: Fantastisch! Dit is de reden waarom Arjan ineens weer een bril draagt :)
Met onze aparte verschijning trokken wij veel aandacht van de Wit-Russen (de naam zegt voldoende; ik(Hjalmar) was de bruinste bezetter van Minsks grondgebied). Onder de belangstellenden zat opvallend veel Militaire Politie, die nieuwsgierig waren naar de inhoud van onze backpacks (soep en thee, yeeey :D). Na de "problemen" met de metro van een aantal weken geleden zijn de bewakers op hun hoede (kon ik ook maar zo'n bontmuts fixen..)
Verder heerlijk op het perron liggen zonnen. Aangezien we in de stad toch niets meer te zoeken hadden..
De bankpassen en de CC's werkten niet bij de Bankomat (waarschijnlijk te veel saldo, nuff said), dus waren wij genoodzaakt het astronomische bedrag van TIEN euro te wisselen. We kregen hier rond de 50.000 BR/WR roebel voor terug. En het is ons wonderwel NIET gelukt dit kapitaal te spenderen tijdens ons FANTASTISCHE verblijf in Minsk.
Nu zitten wij onder het genot van Russische popmuziek onze weg uit richting Sint. Petersburg. Er zal vandaag geen douanecontrole zijn en Hjalmar freakt uit!
gegroet,
Hjal en Arie
PS: Het was er FANTASTISCH!
Vanochtend met de nachttrein in Minsk aangekomen. Leuk Minsk. Nergens toeristeninformatie (ze kennen zelfs het Russische woord hier niet voor), hotels, hostels, toeristen (op twee gestoorde Nederlanders na dan...) of uberhaupt maar IETS begrijpbaars voor de Westerse mens..
De hoogtepunten van de stad waren op 1 pink te tellen. De vrouwen daarentegen: Fantastisch! Dit is de reden waarom Arjan ineens weer een bril draagt :)
Met onze aparte verschijning trokken wij veel aandacht van de Wit-Russen (de naam zegt voldoende; ik(Hjalmar) was de bruinste bezetter van Minsks grondgebied). Onder de belangstellenden zat opvallend veel Militaire Politie, die nieuwsgierig waren naar de inhoud van onze backpacks (soep en thee, yeeey :D). Na de "problemen" met de metro van een aantal weken geleden zijn de bewakers op hun hoede (kon ik ook maar zo'n bontmuts fixen..)
Verder heerlijk op het perron liggen zonnen. Aangezien we in de stad toch niets meer te zoeken hadden..
De bankpassen en de CC's werkten niet bij de Bankomat (waarschijnlijk te veel saldo, nuff said), dus waren wij genoodzaakt het astronomische bedrag van TIEN euro te wisselen. We kregen hier rond de 50.000 BR/WR roebel voor terug. En het is ons wonderwel NIET gelukt dit kapitaal te spenderen tijdens ons FANTASTISCHE verblijf in Minsk.
Nu zitten wij onder het genot van Russische popmuziek onze weg uit richting Sint. Petersburg. Er zal vandaag geen douanecontrole zijn en Hjalmar freakt uit!
gegroet,
Hjal en Arie
PS: Het was er FANTASTISCH!
Berlin! 29-4-2011
Hier zitten we dan, de trein naar Minsk (Miensk) Wit-Rusland. Vertrokken vanaf Berlin Zooelogicher Garten.
Het riekt hier niet fris, dit is naar onze mening DE manier om de derde persoon uit de coupe te krijgen. We hadden niet gerekend op bezoek. Vooral omdat we niet met hem kunnen praten; spreek je Nederlands, Duits, Frans, Fries, Vlaams, Engels en Spaans, loopt het spaak bij een Rus... Nu moeten we 3 weken door Rusland reizen. Iets zegt ons dat ons daar een gigantisch taalprobleem gaat onstaan. Of Arjan krijg als een malle de taal onder de knie, maar dat denken we nie.
Het is heet in de coupe. De thermometer is geel. We ergeren ons de kleur van de thermometer en het gras in omgekeerde volgorde aan de Rus. Hij ergert zich ook aan onze lichaamsgeur. Ook al mag die van hem er ook best wezen...
Sprak hij maar Nederlands..!
Het riekt hier niet fris, dit is naar onze mening DE manier om de derde persoon uit de coupe te krijgen. We hadden niet gerekend op bezoek. Vooral omdat we niet met hem kunnen praten; spreek je Nederlands, Duits, Frans, Fries, Vlaams, Engels en Spaans, loopt het spaak bij een Rus... Nu moeten we 3 weken door Rusland reizen. Iets zegt ons dat ons daar een gigantisch taalprobleem gaat onstaan. Of Arjan krijg als een malle de taal onder de knie, maar dat denken we nie.
Het is heet in de coupe. De thermometer is geel. We ergeren ons de kleur van de thermometer en het gras in omgekeerde volgorde aan de Rus. Hij ergert zich ook aan onze lichaamsgeur. Ook al mag die van hem er ook best wezen...
Sprak hij maar Nederlands..!
vrijdag 29 april 2011
Berlijn
Gisteren rond 10:35 zijn we vertrokken vanaf het station van het pittoreske dorpje Hoogkarspel. Op Hoogkarspel stond er een aardig genootschap ons uit te zwaaien (hiervoor dank!). Met Ernst, de toevallig aan komen lopen Jazie, Ina en Sophie met de trein richting Schiphol. Onderweg voegden Natasja en Wessel zich hier nog bij. Op Schiphol was de groep gegroeid tot een groep van 9 man, want Jeroen en Myron kwamen ook even buurten. Als verrassing kwam Hans ook nog even om het hoekje kijken. Awesome!
Om 12:53 vertrok de trein met een kleine vertraging vanaf Schiphol. Trein ja, want we zijn bezig met een treinreis van Hoogkarspel naar Peking, China.
Om half 4 waren we Nederland uit, om vervolgens om 19:42 in Berlijn te arriveren. De nodige nicotinale versnaperingen werden hier met veel jolijt genuttigd. Uiteindelijk ingechecked in Amstel Hostel (je blijft toch een Nederlander ;)) in de wijk Tiergarten.
Vandaag nog even Berlijn in, en rond drie uur vertrekt de trein naar Minsk. Hier komen we morgenochtend aan, en gaan in de avond op doorreis naar Sint Petersburg!
Vanuit daar volgt bericht,
Met vriendelijke reisgroet,
Arjan
Hjalmar
Om 12:53 vertrok de trein met een kleine vertraging vanaf Schiphol. Trein ja, want we zijn bezig met een treinreis van Hoogkarspel naar Peking, China.
Om half 4 waren we Nederland uit, om vervolgens om 19:42 in Berlijn te arriveren. De nodige nicotinale versnaperingen werden hier met veel jolijt genuttigd. Uiteindelijk ingechecked in Amstel Hostel (je blijft toch een Nederlander ;)) in de wijk Tiergarten.
Vandaag nog even Berlijn in, en rond drie uur vertrekt de trein naar Minsk. Hier komen we morgenochtend aan, en gaan in de avond op doorreis naar Sint Petersburg!
Vanuit daar volgt bericht,
Met vriendelijke reisgroet,
Arjan
Hjalmar
dinsdag 19 april 2011
En hij hangt.
We zijn eindelijk in de lucht. Ons reisblog.
Over een paar dagen is het zo ver, dan vertrekken we richting de Gili eilanden bij de kust van Lombok. Dat is zo'n 12750 kilometer van Nederland af. In de tussentijd zullen we nog door de landen Duitsland, Polen, Wit-Rusland, Rusland, Mongolië, China, Vietnam, Cambodja, Laos, Thailand en Indonesië reizen.
Hier zijn de uitgebreide verhalen te vinden, voor de korte updates verwijs ik graag naar onze microblog Twitter en onze Facebooks (www.facebook.com/hjalmar.verdonschot en www.facebook.com/arjan.neuvel
We'll keep in touch
Hjalmar
Over een paar dagen is het zo ver, dan vertrekken we richting de Gili eilanden bij de kust van Lombok. Dat is zo'n 12750 kilometer van Nederland af. In de tussentijd zullen we nog door de landen Duitsland, Polen, Wit-Rusland, Rusland, Mongolië, China, Vietnam, Cambodja, Laos, Thailand en Indonesië reizen.
Hier zijn de uitgebreide verhalen te vinden, voor de korte updates verwijs ik graag naar onze microblog Twitter en onze Facebooks (www.facebook.com/hjalmar.verdonschot en www.facebook.com/arjan.neuvel
We'll keep in touch
Hjalmar
Abonneren op:
Posts (Atom)